ابن ابى يعفور مى‌گويد: به امام صادق(ع) گفتم: دينى كه با آن خدا را اطاعت مى‌كنم به شما عرضه بكنم؟ فرمود: بگو، گفتم: گواهى مى‌دهم كه جز خداى يگانه خدايى نيست و شهادت مى‌دهم كه محمد(ص) رسول و فرستاده خداوند است و به آنچه از طرف خدا آورده است، اقرار مى‌كنم. ابن ابى يعفور مى‌گويد: پس ائمه را وصف كردم تا به حضرت امام باقر(ع) رسيدم و گفتم: در مورد شما هم آنچه را در مورد ائمه گذشته بيان كردم، معتقدم. سپس امام(ع) فرمود: تو را از اين كه اسم مرا در بين مردم به زبان بياورى نهى مى‌كنم. ابان مى‌گويد: كه ابن ابى يعفور گفت: همراه كلام اوّل خودم اين را هم بيان كردم كه اعتقادم اين است كه ايشان كسانى هستند كه خداوند در قرآن در موردشان فرموده است: {أطيعوا اللّه‌َ و أطيعوا الرسولَ و أُولي الأمرِ منكم } ،امام(ع) فرمودند: آيه ديگر را هم قرائت كن. گفتم: فدايت شوم كدام آيه را مى‌گوييد؟ حضرت فرمود: {إنّما وليّكم اللّه‌ و رسولُهُ و الذينَ آمنوا الذين يقيمونَ الصلاة و يؤتونَ الزكوة و هم راكعون } ؛سرپرست شما تنها خدا و رسول و آن مؤمنانى هستند كه نماز به پا داشته و در حال ركوع به فقيران زكات مى‌دهند. اين روايت، آيه شريفه مورد بحث را، مانند آيه وجوب اطاعت به تمامى ائمه معصومين(ع) تطبيق داده است، ولى معناى ولايت را بيان نكرده است.

احاديث سه گانه مطرح شده، همه ائمه معصومين(ع) را مصداق «الذين آمنوا» در آيه شريفه دانسته‌اند، اما اخبارى هم وجود دارد كه فقط بر خصوص اميرالمؤمنين(ع) دلالت دارد (٢٦)؛

گروه دوم روايات را كه در تطبيق «الذين آمنوا» در آيه شريفه، بر جميع ائمه معصومين(ع) و يا خصوص اميرالمؤمنين(ع) وارد شده ذكر مى‌كنيم:

(٢٦) كافى، باب فيه نثف و نتف من التنزيل في الولاية، ج١، ص٤٢٧، ح٧٧؛ البرهان في تفسير القرآن، ج١، ص٤٧٩ ؛ تفسير العياشي، ج١، ص٣٢٨، ح١٤٠؛ تفسير البرهان، ج١، ص٤٨٣، ح١٦؛ تفسير البرهان، ج١، ص٤٨١، ح٩.