٣. عمر بن عبدالعزيز چيزى را در شريعت داخل كرد كه در آن نبود و در نظر خودش دليل اين كار اين بود كه اهل مدينه و مكه از فضيلت و ثواب يكسان شوند. اينك اين سؤال مطرح است كه عمر به چه مجوزى اين كار را كرد؟ زيرا فتح اين باب براى عمربن عبدالعزيز و امثال او، شريعت مقدس اسلام را به محلى تبديل كرد كه هر رهگذرى بر آن وارد شود و بازيچه‌اى به دست زمامداران قرار داد تا مطابق نظرات خويش در آن حكمفرمايى كنند.

٤. عمربن عبدالعزيز تعداد ركعات اين نماز را ٣٦ ركعت قرارداده است و دليلش هم اين بوده كه اهل مكه پس از هر چهار ركعت نماز، يك دور طواف مى‌كنند. بر اين اساس بايستى غير اهل مكّه به جاى هر دور طواف، چهارركعت نماز بخوانند.

اگر اين استدلال صحيح باشد(يعنى اهل مكه پس از هر چهار ركعت، يك دور طواف مى‌كرده‌اند) بايستى تعداد ركعات اين نماز را چهل ركعت قرار مى‌داد؛ زيرا اهل مكه پس از هر چهار ركعت نماز، يك دور طواف مى‌كرده‌اند و بديهى است كه آنها(طبق اين تعبير)، پس از بيست ركعت، طواف ديگرى انجام مى‌داده‌اند؛ بنابراين تعداد دفعات طواف به عدد پنج مى‌رسد. پس اگر به جاى هر طواف، چهار ركعت جايگزين شود، ركعات افزوده شده. به اضافه ركعات اصلى، به چهل ركعت مى‌رسد؛ يعنى بيست ركعت به جاى طواف به علاوه بيست ركعت كه در اصل، تشريع شده است.

آرى براساس نقل ابن قدامه كه طوافها بين هر استراحت و بعد از چهار ركعت بوده است، تعداد دفعات طواف، چهار طواف مى‌شود و در اين صورت تعداد ركعات نماز به سى و شش ركعت مى‌رسد.

٧. اختلاف شديد فقها در تعداد ركعات نماز تراويح

فقها در تعداد ركعات نماز تراويح اختلاف شديدى دارند. خرقى در مختصر گفته است:

نماز تراويح كه در ماه رمضان اقامه مى‌شود، بيست ركعت است.