و آيه وجوب تفقه در دين و انذار و تبليغ، مانند: {و ما كان المؤمنون لينفروا كافّةً فلو لا نَفَر من كلّ فرقةٍ منهم طائفةٌ ليتفقّهوا في الدين و لينذروا قَومهم إِذا رجعوا إليهم لعلهم يحذرون} (١٥٣) و آيات ديگرى كه بر اين‌مضمون دلالت مى‌كند.

در روايت عبد الملك بن اعين از امام صادق(ع) كه در آن از علم نجوم پرسيده بود، نقل شده كه به امام صادق(ع) عرض كردم:

إنّي قد ابتليت بهذا العلم فاريد الحاجة فإذا نظرت إلى الطالع و رأيت الطالع الشر جلست و لم أذهب فيها و إذا رأيت طالع الخير ذهبت في الحاجة، فقال لي: «تقضى؟» قلت: نعم،قال: احرق كتبك؛ (١٥٤)

به امام (ع) عرض كردم: من به علم نجوم مبتلايم وقتى مى‌خواهم كارى را انجام دهم به طالع نگاه مى‌كنم. اگر طالع را شرّ ببينم به دنبال آن كار نمى‌روم واگر طالع را خير ببينم به دنبال آن كار مى‌روم. فرمود: آيا حكم مى‌كنى؟ گفتم: بله، فرمود: «كتابهايت را بسوزان».

٢. گاهى كشتن و جنگ با اهل بدعت و گمراهان و باغيان واجب است تا بدعتها ابطال و فتنه ها به پايان برسد يا آنان به امر خداوند گردن نهند. در روايتى از ابو البخترى از امام صادق(ع) نقل شده كه على(ع) فرمودند:

القتال قتالان: قتال أهل الشرك لاينفر عنهم حتى يسلموا أو يؤتوا الجزية عن يدوهم صاغرون، و قتال لأهل الزيغ لاينفرعنهم حتّى يفيئوا إلى أمر الله أو يقتلوا؛ (١٥٥)

جنگ دو نوع است؛ جنگ با مشركان كه تا وقتى مسلمان شوند يا حاضر به پرداخت جزيه گردند، ادامه دارد، نوع دوم جنگ با اهل بدعتها و گمراهان است كه تا به امر خدا باز نگردند يا كشته شوند، ادامه خواهد داشت.

(١٥٣) توبه، آيه١٢٢.
(١٥٤) وسائل الشيعه، ج١١، ص٣٧٠،ب١٤ از ابواب آداب سفر،ح١.
(١٥٥) همان، ج١٥، ص٢٨، ب٥ از ابواب جهاد با دشمنان،ح٣.