طوايف خاندان عبدالمطلّب را براى آن حضرت برشمردم، در باره همه فرمود: نه. اما اولاد حسن(ع) را ازياد بردم و بعد از آن خدمتش رسيدم و به امام گفتم: آيا براى اولاد حسن(ع) در امامت بهره‌اى است؟ فرمود: نه. به خدا، اى عبدالرحيم، براى هيچ فرد محمدى در امارت بهره‌اى نيست، مگر براى ما.

صدوق اين روايت را با سند صحيح از عبداللّه‌ بن مسكان از عبدالرحيم، نقل كرده است (٥٥)؛

دلالت حديث بر مطلوب، روشن و آشكار است و تصريح شده كه آيه شريفه در امر حكومت و امارت بر مؤمنين نازل شده است كه همان تكفّل امور ايشان و كشور اسلامى مى‌باشد. از طرفى وقوع اين جمله اخير در آيه بعد از خبر از اولويت پيامبر(ص) بر مؤمنان نسبت به خودشان، قرينه كافى است بر اين كه مراد از اين جمله، ولايت امر مؤمنين و تكفّل امور سرزمين اسلامى است.

اما در مورد سند حديث بايد گفت: اگر چه در كلمات اهل رجال به وثاقت عبدالرحيم بن روح، تصريح نشده است ولى از كسانى است كه صدوق در كتاب من لايحضره الفقيه از او روايت نقل مى‌كند و بعيد نيست كه كلام صدوق در اوّل اين كتاب دلالت بر اين كند كه از نظر او رواتى كه در اوّل احاديث واقع شده‌اند و از معصوم نقل مى‌كنند، همگى ثقه مى‌باشند. اضافه بر اين كه عبداللّه‌ بن مسكان كه ثقه، عادل و از اصحاب اجماع است در اين روايت، از او نقل حديث مى‌كند.

٢. كلينى با سند صحيح از حسين بن ثويربن ابى فاخته روايت مى‌كند:

عن أبي عبداللّه‌(ع)، قال: لا تعود الإمامة في أخوين بعدالحسن و الحسين(ع) أبداً، إنّما جرت من علي بن الحسين كما قال اللّه‌ تبارك و تعالى:(وأُولوا الأرحامِ بعضهم أَولى ببعض في كتاب اللّه‌) فلا تكون بعد عليّ بن الحسين إلاّ في الأعقاب و أعقاب الأعقاب (٥٦)؛

امام صادق(ع) فرمود: امامت بعد ازحسن و حسين هرگز از برادر به برادر نرسيد

(٥٥) علل الشرايع، باب العلة من أجلها صارت الإمامة في ولد الحسين(ع)، ص٢٠٦، ح٤.
(٥٦) الكافي، باب ثبات الإمامة في الأعقاب، ج١، ص ٢٨٥، ح١؛ تفسير البرهان، ج٣، ص٢٩٢.