و فقط از على بن الحسين(ع) جارى گشت همانگونه كه خداوند فرمود: «خويشاوندان، بعضى بر بعض ديگر در كتاب خدا مقدمند» و بعد از عليّ بن الحسين، امامتى نبوده است مگر پشت به پشت(يعنى از پدر به پسر).

صدوق اين روايت را با سندى صحيح در كتاب «كمال الدين» نقل كرده است (٥٧) و دلالت حديث بر مطلوب، كامل و سندش نيز صحيح است.

روايات ديگرى در منابع روايى يافت مى‌شود كه در آنها آيه مذكور به امامت ائمّه(عليهم السلام) تفسير و تأويل شده است؛ از جمله روايت صحيح ابو بصير از امام صادق(ع) كه پيش از اين به عنوان اوّلين روايت ذيل آيه دوم ذكر شد. همچنين روايت ديگرى از ابو بصير از امام باقر(ع) (٥٨)؛ كه سندش به سبب وجود صباح أزرق كه توثيقى در مورد او وارد نشده است، ضعيف است و روايت عبدالرحمن بن كثير از امام صادق(ع) (٥٩) كه به سند آن به سبب طعن در عبدالرحمن ضعيف است و روايت عبدالأعلى بن اعين از امام صادق(ع) (٦٠) كه رجال سند آن تا عبدالأعلى از ثقات هستند و درخصوص وى توثيقى وارد نشده است و روايت شيخ صدوق از ابو حمزه ثمالى از امام سجاد(ع) (٦١) كه در سندش محمد بن محمدبن عصام كلينى وجود دارد كه تصريح به وثاقت او نشده است، هر چند وى از مشايخ صدوق است و صدوق با جمله «رضي اللّه‌ عنه» او را دعا كرده است، البته علاوه بر او، اسماعيل بن على قزوينى نيز در سند اين روايت توثيقى ندارد. نيز روايت تفسير برهان از شيخ صدوق از

(٥٧) كمال الدين، باب ماروي أنّ الامامة لاتجتمع في اخوين بعد الحسن و الحسين(ع)، ص ٤١٤، ح١.
(٥٨) الكافي، باب ما نصّ اللّه‌ و رسوله على الائمه ، ج١، ص٢٩١، ح ٧؛ تفسير البرهان، ج٣، ص٢٩٣.
(٥٩) علل الشرايع ، باب العلة الّتي من أجلها صارت الإمامة في ولد الحسين(ع)، ج٢، ص٢٠٥؛ تفسير البرهان، ج٣، ص٣١٠.
(٦٠) علل الشرائع، باب العلة التي من أجلها صارت الإمامة في ولد الحسين(ع)، ج٢، ص٢٠٧، ح٥؛ تفسير البرهان، ج٣، ص٢٩٣، ح١٣.
(٦١) كمال الدين، ص٣٢٣، ح٨؛ تفسير البرهان، ج٣، ص٢٩٣، ح١٤.