حسين بن على(ع) و بعد به على بن الحسين(ع) و بعد به محمد بن على [باقر](ع) رسيده است و سمت و جايگاه همگى مانند سمت و جايگاه رسول اللّه‌ بوده و از اين نظر يكسان هستند و از ناحيه خداوند متعال و به جعل ابتدايى پروردگار، اولياى امر امت اسلامى بوده‌اند و اين مقام الهى بعد از حسين(ع) براى فرزند ايشان ثابت شد و همينطور از فرزندش به فرزند ديگر منتقل شد و تأويل آيه {و أُولوا الأرحام بعضهم أولى ببعضٍ فى كتاب اللّه‌ِ} در مورد ايشان جارى شد، پس اين صحيحه بر ثبوت اين منصب الهى براى هريك از ائمه اثنى عشر(صلوات اللّه‌ عليهم اجمعين) در زمان خودش، دلالت مى‌كند.

به طور كلى آنچه از صحيحه به دست مى‌آيد آن است كه اگر چه رسول خدا(ص) و على و حسن و حسين(ع) مورد نزول آيه شريفه هستند، ولى مراد جدّى از صاحبان امر، تمامى ائمه معصومين(ع) مى‌باشند.

٢. روايت صحيح عيسى بن سرّى در اصول كافى كه با دو سند نقل شده است:

عيسى بن سرى مى‌گويد به امام صادق(ع) گفتم: مرا از اركان اسلام آگاه كنيد، همانهايى كه براى هيچ كس شايسته نيست تا از شناخت بخشى از آنها كوتاهى كند. آنچه كه هركس در شناخت چيزى از آن كوتاهى كند، دينش تباه گردد و خداوند عملى را از او نپذيرد و هركس آنها را بداند و عمل كند، دينش شايسته گردد و عملش پذيرفته شود و در زندگى اش به جهت ندانستن امور ديگر، كار بر او تنگ و مشكل نشود.

در پاسخ فرمود: شهادت به يگانگى خداوند عزّ وجلّ و ايمان به رسالت محمد(ص) و اقرار به اين كه هر چه از جانب خدا آورده، حق بوده است و بر عهده داشتن حقى در اموال كه زكات مى‌باشد و قبول ولايتى كه خدا به آن فرمان داده است؛ يعنى ولايت آل محمد(ص). راوى مى‌گويد: به حضرت گفتم: آيا در ولايت شرط مخصوص و فضيلتى است كه به سبب آن، شخص شناخته مى‌شود؟ فرمود: آرى، خداوند عزّ وجلّ مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از خداوند و رسول و صاحبان امرتان اطاعت كنيد». رسول خدا(ص)