در ترجمه و تفسير اين آيه شريفه تعبير «نماز قصر» و «نماز كوتاه» به كار رفته است و احدى تعبير «نماز شكسته» را استعمال نكرده است همچنين در متون قديم فقه كه به زبان فارسى نگاشته شده است تنها تعبير «نماز قصر» و «نماز كوتاه» و «تقصير» ديده مى‌شود نه «نماز شكسته»؛ از جمله در ترجمه فارسى مختصر نافع كه مرحوم محمد تقى دانش پژوه تصحيح و چاپ كرده است. همچنين در ترجمه فارسى نهايه شيخ طوسى، از سده هفتم يا پيش از آن، چنين عباراتى ديده مى‌شود:

نماز كوتاه بكردن در سفر واجب است...

واجب باشد نماز كوتاه كردن...

مخيّر باشد در آنكه تمام بكند و تقصير كند. (٦)

همچنين در كتاب وجه دين از ناصر خسرو قباديانى (م ٤٨١) مى‌خوانيم:

نماز كوتاه نشايد كردن مسافر را مگر كه اندر راه حج باشد يا اندر راه جهاد... .

... و نيز گوييم اندر بيان تقصير مراين سه نماز را: نماز پيشين و نماز ديگر و نماز خفتن. و كوتاه ناكردن نماز بامداد و نماز شام.... و نيز گوييم كه نماز بامداد و شام پنج ركعت است و در آن دو تقصير نيست.

... و در نماز حضر تقصير نيست... . (٧)

حتى در آثار فقهى فارسى متأخر، مانند جامع عباسى (٨) از شيخ بهايى (م١٠٣٠) و جامع الشتات ميرزاى قمى (م١٢٣١) و ذخيرة العباد (٩) از ميرزاى شيرازى دوم (م١٣٣٨) تعبير «قصر» به كار رفته است نه «شكسته».

اما شيخ انصارى رحمه اللّه‌ در صراط النجاة (ص ١٦٠ ـ ١٦٤) با اينكه بارها تعبير قصر را به كار برده تعبير «شكسته كند» را نيز فراوان استعمال كرده است.

(٦) النهاية، ج١، ص١٣٣، تحقيق محمد تقى دانش پژوه. تهران، دانشگاه تهران، ١٣٤٢هـ ش.
(٧) وجه دين، ص ١٣٩ ـ ١٤١.
(٨) ص ٨٨ ـ ٩٠.
(٩) ص ١٤٠ ـ ١٥٢.