فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٥٧

اقوى حرمت گرفتن دماغ است از بوى بد، لكن فرار كردن از بوى بد به تند رفتن، عيب ندارد. (١)

در حالى كه حرمت استعمال بوى خوش و حرمت گرفتن بينى از بوى بد، دو عنوان محرّم است، نه يك عنوان.

نيز آية اللّه‌ خويى در شمارش محرّمات احرام، ذيل عنوان «٩. پوشيدن لباس دوخته بر مردان» فرموده‌اند:

پوشيدن لباس دوخته، هر طور باشد، براى زنان عيبى ندارد، مگر دستكش كه آن را نپوشند. (٢)

پيداست كه حرمت پوشيدن دستكش براى زنان، عنوان مستقلّى است و ربطى به «پوشيدن لباس دوخته بر مردان» ندارد.

همچنين در شمارش محرّمات احرام، ذيل عنوان «١٦. زينت نمودن» نوشته‌اند:

پوشيدن زيور براى زينت بر بانوان محرم حرام است و زيورى كه پيش از احرام، عادت به پوشيدن داشته، مستثنى است و مى‌تواند او [آن[ را بپوشد، ولى نبايد او [آن] را به شوهر خود و ديگر مردان نشان دهد. (٣)

هويداست كه «إظهار الزينة للزوج و لغيره من الرّجال» عنوان مستقلى غير از «پوشيدن زيور» است. همين ايراد، عيناً به مناسك حج حضرت امام خمينى نيز وارد است. (٤)

در اينجا تعابير قدما دقيق‌تر است؛ مثلاً علاّمه و شهيدين در شمارش محرّمات احرام گويند: «و الحلي غيرالمعتاد للنساء و إظهار المعتاد للزوج» (٥)، «و لبس المرأة ما لم‌تعتده من الحلى؛ و إظهار المعتاد للزوج» (٦)، «و لبس مالم تعتده من الحلي، و ما اعتادته بقصد الزينة