جميع مكلّفين سوى ذوى الاعذار و ذكر شرايط و آداب و فضيلت و ثواب و فضل روز جمعه بر ساير روزها و وظايف اين روز مبارك و فضيلت نماز جماعت و شرايط و آداب و احكام آن.

و باعث بر نوشتن اين نامه آن است كه جمعه و جماعت ركنى است عظيم در دين، مشتمل بر تعظيم شعائر الله، و اطاعت امر اله، و متابعت پيغمبر، و باز ايستادن از فحشا و منكر، و بر خوردن مؤمنان به يكديكر، و برى شدن از نفاق، و پاك شدن از كناه و شقاق، و محافظت بر اوقات صلوات و آداب آن، و مضاعف شدن اجر و ثواب آن، و تأليف قلوب مؤمنان، و تحصيل محبت اخوان، و تعاون ايشان در امر دين و دنيا، و غير آن از حكمت‌ها.

و بالجمله، نماز اوّل روزى كه مشروع شده بدين نحو مشروع شده و غير اين نحو مستحسن نبوده مكر صاحبان اعذار را و جمعيّت لفظ {إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِياكَ نَسْتَعيْنُ} شاهد است برين. و با اين همه فوايد و منافع و با انواع تأكيدات و تشديدات كه در اين امر آمده ـ چنان كه مذكور خواهد شد ـ تا آن كه تارك جمعه و جماعت را فاسق ناميده‌اند، بلكه ميزان در شناختن عادل از فاسق اين امر را مقرّر فرموده‌اند، چنان كه در احاديث صحيحه وارد است.

اين ركن در ميان فرقه محقّه اماميّه نزديك است كه مندرس شود؛ چرا كه اكثر منسوبان به علمِ اين طايفه از سعادت اين عبادت معرضند و محروم به سبب جهل به حقيقت آن يا به جهت اعتياد ترك آن خَلَفاً عن سلف به سبب تقيّه كه در ازمنه سابقه ميان ايشان بوده و اقامت آن ميسّر نمى‌بوده يا به واسطه دشوارى متابعت اقران يا از كاهلى و تن پرورى يا از منافسه در سرورى يا به شومى نفاق و شقاق يا غير آن از رذايل اخلاق تا آن كه اعظم تشنيعات مخالفين برايشان اين است و حق با مشنّعين است.

و ما اكر چه قبل از اين رساله نوشته بوديم در بيان وجوب نماز جمعه و اطناب در آن كرده موسوم به «شهاب ثاقب» ليكن چون آن به زبان تازى بود و از مطالب ديكر خالى، همه