آن گاه براين تأويل چنين افزوده است كه اگر اين تأويل از ائمه اهل بيت (ع) رسيده باشد قابل عمل است واگر تنها منشأ آن اجتهاد و ظن باشد، مردود بوده و مى بايست به گفتار ائمه (ع) مراجعه كرد. (٧٥) سخن اخير او آشكارا دلالت دارد كه شيوه او مبتنى بر اجتهاد صحيح بوده و او آنچه را متّكى براساس ظن و رأى است كنار گذارده و به روايات اهل بيت (ع) متعبّد است.

٢.درمبحث نماز عيد به بطلان قياس تصريح كرده است:

نماز عيد با كمتر از هفت مؤمن با وجود امام يا كارگزاران او در شهرها منعقد نمى‌شود؛ چنان كه نماز جمعه نيز با كمتر از پنج تن منعقد نمى‌شود. اگر قياس جايگاهى داشت مى بايست نماز جمعه و عيد يكسان مى بود، درحالى كه اين تفاوت از روى تعبد به فرمان الهى است. (٧٦)

٣. بزرگان اماميه از زمان شيخ مفيد و طوسى بروثاقت و ستايش او و اهتمام به نقل آرا و فتاواى او تأكيد دارند به ويژه درعصر ابن ادريس و علامه حلى و پس از آنان. چنان كه خواهد آمد علامه حلّى به پذيرش مراسيل عمانى به دليل وثاقت و عظمت او تصريح كرده است.

هيچ كس درمذهب او اختلاف نداشته و افرادى چون شيخ طوسى برشيعه بودن او تصريح كرده اند. (٧٧) شايد آنان مى خواستند راه توهم درباره مذهب او را ببندند؛ زيرا محل سكونت او از شهرهاى شيعه دور بوده است،افزون بر آن نام كتاب «المتمسّك بحبل آل الرسول» و محتواى آن حكايتگر مذهب و نگرش اوست.

براين اساس نمى‌توان ادعا كرد كه فقه او متأثر يا برگرفته از فقه اهل سنت است؛ زيرا اوّلا، عمانى خود مبانى فقه عامه را كه مهم ترين آنها قياس و رأى است، مردود

(٧٥) مختلف الشيعه،ص٣١٩.
(٧٦) همان.
(٧٧) فهرست،ص٥٤.