از مهم‌ترين ادلّه براى قاعده غرور ، روايات گوناگونى است كه در ابواب مختلف فقه به ويژه كتاب نكاح ، در موارد متعدّد وارد شده است . اين روايات فراوان است ما به چند دسته و از هر دسته به يك روايت اشاره مى‌كنيم :

دسته اوّل :

عن رفاعة بن موسى قال : سألت أبا عبداللّه‌ عليه‌السلام ـ إلى أن قال ـ : وسألته عن البرصاء ، فقال : « قضى أمير الموءمنين عليه‌السلام فى امرأة زوّجها وليّها وهي برصاء إنّ لها المهر بما استحلّ من فرجها وأنّ المهر على الذي زوّجها وإنّما صار عليه المهر لأنّه دلّسها (٣) .

رفاعه مى‌گويد از امام صادق (ع) پرسيدم از مرض پيسى در زن ، امام(ع)فرمود : امير موءمنين عليه‌السلام در مورد زنى كه ولى او را تزويج كرد در حالى كه داراى مرض پيسى بود ، حكم كرد بر اينكه اين زن در برابر كاميابى شوهر ، از او حق مطالبه مهر را دارد ، و همانا اين مهر بر عهده كسى است كه او را تزويج

(١) سيّد فتاح .
(٢) سيّد فتاح مراغى ، عناوين ، ص٣٢٤ ، كتابخانه دفتر تبليغات ، قفسه ٣٤ ، شماره ١١٢ .
(٣) وسايل الشيعه ، ج١٤ ، ب٢ از ابواب عيوب نكاح ، ح٢ ، ص٥٩٦ .