سمعت أبا جعفر وأبا عبداللّه‌ عليهماالسلام يقولان : بينا الحسن بن علي عليه‌السلام في مجلس علي أميرالموءمنين عليه‌السلام إذ أقبل قوم فقالوا : يا أبا محمّد أردنا أمير الموءمنين عليه‌السلام . قال : وما حاجتكم؟ قالوا : أردنا أن نسأله عن مسألة . قال : وما هي تخبرونا بها . قالوا : امرأة جامعها زوجها فلمّا قام عنها قامت فوقعت على جارية بكر فساحقتها فألقت فيها فحملت، فما تقول؟ فقال الحسن عليه‌السلام إنّه يعمد إلى المرأة فيوءخذ منها مهر الجارية البكر فى أوّل وهلة لأنّ الولد لا يخرج منها حتى تشقّ فتذهب عذرتها ثمّ ترجم المرأة لأنّها محصّنة وينتظر بالجارية حتى تضع ما في بطنها ويردّ إلى أبيه صاحب النطفة ثمّ يجلد الجارية الحدّ . . .

هنگامى كه حسن بن على (ع) در مجلس اميرالموءمنين ٧ بود، عدّه‌اى پيش او آمده و گفتند : يا اميرموءمنان كار داريم . او گفت : كارتان چيست؟ گفتند : مى‌خواهيم مسأله‌اى بپرسيم . گفت : سوءال خود را بگوييد . گفتند : چه مى‌گوييد در مورد زنى كه پس از آميزش با شوهرش با كنيزى باكره مساحقه نمود و با انتقال نطفه مرد، كينز حامله شد . حسن(ع) فرمود : ابتدا بايد سراغ زن رفت و مهر كنيز باكره را از او گرفت، زيرا هنگام زايمان حتماً بكارت او از بين مى‌رود . و سپس بايد آن زن را به خاطر شوهر داشتن، رجم نموده و منتظر شد تا كنيز فرزند خود را بدنيا آورد. فرزند به پدرش داده مى‌شود و جاريه حدّ مساحقه را متحمّل مى‌شود . . . روايت اسحاق بن عمّار از امام صادق (ع) نيز در دلالت، نزديك به اين روايت است .

از اينجا معلوم مى‌شود كه در صورت حرام بودن زن بر مرد صاحب نطفه ، فرزند ، هم حقيقتاً و هم عرفاً به مرد ملحق مى‌شود ، دو روايت ياد شده بر اين مطلب دلالت دارند چون مربوط به فرضى هستند كه كنيز بر مرد حرام است .