معاويه بن عمّار مى‌گويد : از امام صادق (ع) پرسيدم : كسى نزد من مى‌آيد و مى‌خواهد از من حرير بخرد ، در حالى كه من هيچ حرير ندارم ، سپس بر سر قيمت و مدّت آن با هم گفت وگو مى‌كنيم وبه تفاهم مى‌رسيم . از آن پس من مى‌روم و براى او حرير مى‌خرم و او را به ـ خريدن ـ آنها مى‌خوانم . امام(ع)فرمود : اگر او حريرى بهتر از آنچه نزد توست بيابد ، آيا مى‌تواند به سراغ آن برود و تورا واگذارد ، يا اگر تو چنين داد و ستدى يافتى ، آيا مى‌توانى به سراغ آن بروى و او را واگذارى ؟ گفتم : آرى . فرمود : ايرادى نيست .

صحيح محمّد بن مسلم از امام باقر (ع) كه در آن چنين آمده است :

« سألته عن رجل أتاه رجل فقال : ابتع لي متاعاً لعليّ أشتريه منك بنقد أو نسية . فابتاعه الرجل من أجله ، قال : ليس به بأس ، إنّما يشتريه منه بعد ما يملكه » (٢) .

از امام در اين باره پرسيدم كه مردى است ، ديگرى نزد او آمده و گفته است : برايم كالايى بخر ، شايد آن را به نقد يا نسيه از تو بخرم . او نيز براى آن ديگرى كالا را خريده است ، امام فرمود : اشكالى ندارد ، البتّه تنها بايد هنگامى كالا را از آن مرد ـ

(١) ر . ك : وسائل الشيعه ، ج١٢ ، ص٣٧٧ ، باب٨ از ابواب احكام العقود ، حديث٧ . سند حديث چنين است : « الشيخ باسناده عن الحسين بن سعيد عن فضاله عن معاويه بن عمّار » شيخ به سند خود از حسين بن سعيد ، از فضاله ، از معاويه بن عمّار .
(٢) ر . ك . همان ، حديث ٨ . سند حديث چنين است : « الشيخ باسناده عن الحسين بن سعيد عن حمّاد عن حريز وصفوان عن العلاء جميعاً عن محمّد بن مسلم » ، شيخ به سند خود از حسين بن سعيد ، از عمّار ، از حريز و صفوان ، از علاء ، همه از محمّد بن مسلم .