فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٤١ - شهرسازى و احداث خيابانها از سوى دولت آية اللّه شيخ حسين حلّى

ديدگاه روا بودن فروش اين زمينها به هر صورت كه باشد ، از ظاهر سخن مرحوم سبزوارى در كفايه و ظاهر مفتاح الكرامه بر مى‌آيد .

در كتاب جهاد كفايه در امر هفتم پيش از بيان گونه دوم زمينها چنين آورده است :

« السابع : قال في المبسوط : لا يصحّ بيع شى‌ء من هذه الأرضين . . . والأقرب القول بالجواز . . . » .

هفتم : [مرحوم شيخ] در مبسوط فرموده است : فروش هيچ يك از اين زمينها روانيست . . ديدگاه روابودن فروش نزديك‌تر [به حقيقت [است.

آن گاه در نقد سخن شيخ و اثبات درستى ديدگاه خود سخن به درازا مى‌گويد و به عمل مستمر مسلمانان و برخى روايات چون صحيحه حلبى استدلال مى‌كند در مفتاح الكرامه نيز چنين آمده :

« الظاهر جواز التصرّف فى أرض الخراج بالبناء والغرس والمساجد وجواز بيعها تبعاً للآثار ، بل الظاهر جوازه فى رقبتها كما فى ظاهر الدروس وجامع المقاصد أو صريحها » (١) .

ظاهر آن است كه مى‌توان در زمين خراج ساخت و سازكرد و درخت كاشت و مسجد ساخت و به تبع آثار ، آن را فروخت ، بلكه ظاهر آن است كه خود زمين را هم مى‌توان فروخت ، چنانكه در ظاهر دروس و جامع المقاصد و شايد صريح عبارتش آمده است .