سپس ناظم ، قول دوّم را قبول مى‌كند ، زيرا اطلاق ادلّه‌اى كه وجوب عينى نماز جمعه از آنها استفاده مى‌شود ، با اجماع مقيّد شده است؛ چرا كه اجماع اقامه شده بر وجوب عينى نماز جمعه در زمان حضور معصوم ( ع ) . روايات نيز بر اين مطلب دلالت دارد و عقل هم موءيّد آن است :

وحكمُها فى غيبةِ الإمامِ	أَبْهَمَ معناهُ على الأفهامِ
فقيل بالمنعِ لِفَقْدِ الشرطِ	وقيل بالإذنِ لنصٍّ يُعطى
وثالثٌ عَيَّنها واعتمدا	إطلاقَ ما فى فضلِها قد وَرَدا
وقُيّد الاطلاقُ بالإجماعِ	على اشتراطِ السيّدِ المطاعِ
وفى الروايات له شواهدُ	والعقلُ للنقلِ هنا معاضِد
وأَوْسطُ الأقوالِ فيه الأوسط	والاجتهادُ فى الإمامِ أحوط

از جمله ويژگيهاى منظومه سيّد ، اين است كه در لابه‌لاى احكام فقهى ، به مناسبت به بيان مطالب اخلاقى نيز پرداخته است مثلاً در بحثى تحت عنوان « جنائز » چنين مى‌نگارد :

لا تَنْسَ ذِكْرَ هادِمِ اللَّذّاتِ	إن لم تَجِئْهُ فَهوْ جاءٍ آتِ
مُتْ قبل موتِ فهو الحيوة	ما أَهْوَنَ الموتَ على مَن ماتُوا

« نابود كننده لذات ( مرگ ) را فراموش نكن اگر تو سراغ آن نروى ، مرگ سراغت خواهد آمد »

« قبل از مردن بمير كه آن خود ، زندگانى است . مرگ چه آسان است براى آنان كه قبلاً مرده باشند » .

همچنين پيرامون قرائت « إيّاك نعبد وإيّاك نستعين » چنين مى‌سرايد :