زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧١ - سرانجام اطاعت از شيطان

الْمُعَدَّةِ لَكُمْ، فَأَصْبَحَ أَعْظَمَ فِي دِينِكُمْ حَرْجاً وَأَوْرَى[١] فِي دُنْيَاكُمْ قَدْحاً مِنَ الَّذِينَ أَصْبَحْتُمْ لَهُمْ مُنَاصِبِينَ وَعَلَيْهِمْ مُتَأَلِّبِينَ‌؛[٢] شما را با وارد نمودن زخم‌هاى گران، (اينچنين) لگدمال نمودند: سرنيزه‌ها را در چشم‌هاتان فرو كردند، حلقوم‌هايتان را بريدند، سوراخ بينى‌هايتان را له كردند، (تا اينكه) شما را كشته و با كمال انقياد به سوى آتشى كه برايتان مهيا شده، سوق‌تان بدهند‌؛ بنابراين (شيطان) بزرگ‌ترين مشكل دين شما و آتش‌افروزترين عنصر براى دنياى شماست. (حتّى خطر او) از (خطر) كسانى كه به وضوح و آشكار با آنان سر جنگ داريد و يكصدا با آنان دشمنى مى‌كنيد، (به مراتب جدى‌تر و) شديدتر است.

امام(عليه السلام) با عباراتى بسيار زيبا، عمق عداوت و كينه آن دشمن سوگند خورده را ترسيم فرمودند. اولين ضربه كارى وى را كور كردن انسان دانسته‌اند كه خود هشدارى بسيار جدّى است‌؛ چرا كه رزمنده نابينا توان مقابله با دشمن را ندارد و ضربه‌هاى مهلكى بر وى وارد مى‌شود، و طبعاً بريده شدن گلو را كه در جمله بعد ذكر شده، در پى خواهد داشت. چنين كسى با كمال بدبختى، با خشونت بينى‌اش به خاك ماليده و پايمال گشته و به هلاكت خواهد رسيد. چنين فردى كه همچون شترى بينى‌اش را سوراخ كرده‌اند و با عبور دادن چوبى از آن، جلو سركشى و چموشى او را گرفته‌اند، استحقاق قهر و غضب پروردگار را كسب كرده، و دشمن نيز او را به همان سو هدايت خواهد كرد.

---

[١] مرحوم طبرسى، در آيه «أَفَرَأَيْتُمُ النّارَ الَّتِي تُورُونَ» (واقعه، ٧١)، «ايراء» را آتش افروختن با چيزى همچون فندك يا سنگ چخماق دانسته‌اند. مجمع البيان، ج ٩ و ١٠، ص ٣٣٦. [٢] هم‌صدايى و يكپارچه شدن مردم در دشمنى با كسى (العين، ج ٨، ص ٣٤١) يا از هر سو به او حملهور شدن. قاموس المحيط، ج ١، ص ١٥٦.