اين غم، توفيق و مجال ديگر مى‌طلبد. مرحوم شيخ مفيد در ارشاد، ضمن گزارش گريه فراوان حضرت ابا‌عبد‌الله(عليه السلام)هنگام شهادت «على‌اكبر»شان اين جملات را از آن پدر دلسوخته نقل كرده‌اند:

قتل اللهُ قَوماً قَتلوكَ يا بُنَىَّ ما أجرأَهم عَلى الرَّحمن وَعَلَى انْتهاكِ حُرمة الرسول(صلى الله عليه وآله)» وَ انْهَمَلت عَيناه بالدُّموعِ ثمَّ قال: «عَلَى الدُّنْيا بَعْدَكَ الْعَفاء»‌؛[١] پسرم! خدا قومى را كه تو را كشتند نابود سازد، چه جرأت و گستاخى به خداى مهربان[٢] نمودند و چه پرده‌درى و جسارت بزرگى به رسول خدا(صلى الله عليه وآله) نمودند.» سپس در حالى كه اشك به شدت از ديدگان فرو‌مى‌ريختند فرمودند: «بعد از تو خاك بر سر دنيا باد.

اين سخن آن امام بزرگوارى است كه در پيشگاه پروردگار، همه تلخى‌ها را به جان مى‌خرد و در لحظات بسيار دردناك تنهايى عصر عاشورا و آن همه داغ‌هاى سنگين، چهره برافروخته‌تر و بانشاط‌تر مى‌شود. حضرت

[١] ارشاد، ج ٢، ص ١٠٦ (ج ١١ از مجموعه مصنفات مرحوم شيخ مفيد).

ادامه مطلب در ارشاد چنين است: «وَخَرَجَتْ زَيْنَبُ اُخْتُ الْحُسين(عليه السلام) مُسْرِعَةً تُنادي: يا اُخَيّاهُ وابنَ اُخيّاهُ وَجاءَتْ حَتّى أَكَبّتَ عَلَيْه فَأَخَذَ الْحُسين(عليه السلام) بردِّها إلَى الفُسْطاطِ وأَمَرَ فِتْيانَهُ فقال: احْمِلَوا أَخاكُمْ فَحَمَلُوهُ حَتّى وَضَعُوهُ بَيْنَ يَدَيِ الْفُسْطاطِ الّذي كانُوا يُقاتِلُونَ أَمامَهُ». الا لعنة الله على القوم الظالمين‌؛ حضرت زينب(عليها السلام)خواهر امام حسين(عليه السلام) با سرعت خارج شدند و صدا مى‌زدند: اى برادرم و اى پسر برادرم. آمد و آمد تا اينكه خود را بر (جسد مطهر حضرت على‌اكبر(عليه السلام)) افكند. امام(عليه السلام) خواهر را به خيمه برگرداندند و جوانان خود را فرمان دادند: برادرتان را (به درون خيمه) منتقل كنيد. آنها (امتثال امر نموده) و بدن مبارك را به سوى خيمه‌اى كه در كنار آن مى‌جنگيدند، منتقل نمودند».

[٢] ظاهراً تعبير «ما اجرأهم على الرحمن» در كلام امام(عليه السلام) حاكى از شدت شقاوت و پليدى دشمن است كه اينان با عظمت بى‌نهايت رحمت الاهى اين‌گونه با مظاهر رحمت واسع او رفتار كردند. و چه بد سرنوشتى خواهند داشت. بعيد نيست جمله حضرت زينب(عليها السلام) «يا أخيّاه وابنَ اخيّاه»، حاكى از نگرانى فراوان ايشان در تأثير عميق مصيبت حضرت على‌اكبر(عليه السلام)بر قلب نازنين امام(عليه السلام) باشد.