زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢ - مقدمه نگارنده

در اين خطبه، اميرالمؤمنين(عليه السلام)، بيان كوبنده خويش را متوجه متكبران ساخته و با اشاره به سوخته شدن اعمال بسيار طولانى ابليس با لحظه‌اى گردنكشى، مخاطبان خود را در هميشه تاريخ از ورود به حريم كبريايى خداوند و دچار شدن به چنان سرنوشتى شوم برحذر داشتند، و بر جدّى و خانمان‌سوز بودن اين خطر تأكيد كردند‌؛ ما را به عبرت از احوال گذشتگان فراخواندند، و احراز خير و سعادت آنان در سايه تفاهم و همدلى، و سقوط در گرداب بيچارگى و زبونى‌شان را در پى استكبار و افزون‌طلبى، گوشزدمان فرمودند.

با اشاره به بزرگ پيامبرانى همچون حضرت موسى و هارون ـ على نبينا و آله و عليهما السلام ـ انجام چنان كارى سترگ را كه خداى تعالى در قرآن عظيمش با عظمت از آن ياد فرموده، همراه با ظاهرى بسيار ساده دليلى روشن بر بطلان انديشه كوته‌نظرانى دانستند كه جز به زرق و برق و ظاهر فريبنده دنيا معيارى را مورد توجه قرار نداده و ملاكى را به رسميت نمى‌شناسند.

امام(عليه السلام)، پافشارى بر ارزش‌ها را ستوده و تعصّب و لجاج در امورى واهى همچون نژاد، مليت و سكونت در ديارى خاص را امرى نكوهيده برشمرده و آن را رهنمود شيطان، اين دشمن قسم خورده مى‌دانند.

از فرازهاى بسيار مهم اين خطابه پربها، اشاره امام(عليه السلام) به حقّانيت موضع خويش و بيان رابطه بسيار نزديك با پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) از بدو تولد[١]تا هنگام پرواز روح مطهر آن برترين رسولان خدا(صلى الله عليه وآله) به باغ جِنان