زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٧ - حد نصاب ايمان

وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْماعِيلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ * رَبَّنا وَاجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَأَرِنا مَناسِكَنا وَتُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوّابُ الرَّحِيمُ‌؛[١] و به ياد آر آن زمان كه ابراهيم و اسماعيل ـ على نبينا و آله و عليهما السلام ـ پايه‌هاى خانه (ى خدا) را بالا برده (و مى‌گفتند:) پروردگارا! از ما بپذير همانا تو شنوا و دانا هستى. پروردگارا! ما دو نفر و امّتى از نسل ما را فرمانبردار خودت قرار بده و اعمال (حج) را به ما بياموز و توبه ما را بپذير،[٢] همانا تو توبه‌پذير مهربان هستى.

 

حد نصاب ايمان

ايمانى باعث ورود به بهشت و نجات از عذاب دردناك الاهى مى‌شود كه به همه آنچه خداوند به تمام پيامبران ـ على نبينا و آله و عليهم السلام ـ نازل كرده تعلق گيرد و حتى يك حكم از احكام الاهى را استثنا نكند‌؛ چرا كه انكار يك مورد از دستاوردهاى وحى الاهى، در واقع زير سؤال بردن تمام محتواى اديان است‌؛ البته سرپيچى، غير از عناد و انكار است، و خداى تعالى بر گشوده‌بودن باب توبه تأكيد فرموده است و همواره بندگان خويش را به آمرزش گناهان بشارت داده و از اين رهگذر آنان را به زيبايى از ارتكاب گناهان باز داشته است:

---

[١] بقره (٢)، ١٢٨. [٢] مرحوم شيخ طوسى در توضيح «تب علينا» فرموده‌اند: «اي ارجع علينا بالرحمة والمغفرة و ليس فيه دلالة على جواز الصغيرة او فعل القبيح عليهم‌؛ يعنى با رحمت و آمرزش به ما عنايت فرما. درخواست توبه، دلالتى ندارد كه ايشان حتّى گناه كوچك يا عمل زشتى انجام داده‌اند».

آن‌گاه وجه ديگرى نقل مى‌فرمايند: «قالا ذلك انقطاعاً اليه تعبداً ليُقتدى بهما فيه‌؛ آن دو بزرگوار اين مطلب را براى اظهار بندگى و توجه كامل به خداى تعالى بيان كردند تا ديگران هم در اين مسير به ايشان اقتدا كنند». التبيان، ج ١، ص ٤٩٥.