زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٥٤ - مأموريت الاهى براى دفع فتنه

آنان را مسنّ‌تر و داراى موقعيت اجتماعى برتر مى‌پنداشتند؟ مگر غير از اين بود كه عايشه، همسر رسول خدا(صلى الله عليه وآله) با دستاويز قرار دادن لقب «امّ المؤمنين» كوته‌فكران فراوانى را عليه حكومتى شورانيد كه هم مشروعيت الاهى داشت، و هم به گواهى دوست و دشمن مردمى‌تر از سه حكومت قبل بود؟

آنان بصره را كه از لحاظ اقتصادى مناسب‌تر از مكه و مدينه بود، براى تدارك جنگى عظيم عليه زمامدار معصوم و بزرگوارى در نظر گرفته بودند كه همگان به «برادرى»[١] ايشان با رسول خدا(صلى الله عليه وآله) اعتراف داشتند. در اين حال امام(عليه السلام) در مدينه ماندند و فتنه‌انگيزى‌هاى آنان را همچون مصيبت‌هاى بيست و پنج ساله گذشته تحمل كردند؟

آيا باز هم دوران تحمل «استخوان در گلو» و «خار در چشم»[٢] است؟ اگر ديروز چنين بود، امروز وظيفه اين نيست. اكنون مصالح كشور پهناور

---

[١] جريان «برادرى» رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و اميرمؤمنان(عليه السلام) به هنگام ايجاد اخوت بين هر دو نفر و تشبيه به موسى و هارون ـ على نبينا و آله و عليهما السلام ـ از روايات متواتر شيعه و عامه است. ر.ك: بحارالانوار، ج ٣٧، صفحه ٢٥٤ ـ ٢٨٩‌؛ الغدير، ج ٣،ص ١١٢ ـ ١٢٤ تاريخ مدينه دمشق، ج٤٢، ص ٤٦‌؛ ص ٤٧، حديث ٨٣٧٧‌؛ ص ٤٩، حديث ٨٣٨١‌؛ ص ٥١، حديث ٨٣٨٣‌؛ ص ٦٠، حديث ٨٤٠٢‌؛ ص ٨، حديث ٨٣٧٤‌؛ ص ٤٣‌؛ ص ٤٥‌؛ و‌...‌. [٢] عبارت «صَبَرْتُ و فى العين قذىً و فى الحلق شجى» قسمتى از عبارت سوم نهج‌البلاغه ـ شقشقيه است.