زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦ - مقدمه نگارنده

بهترينِ هستى(صلى الله عليه وآله) را كه سعادت ابدى در گرو تمسك راستين به آن دو است، ارزانى‌مان داشتى. و آن‌گاه كه توفيق تحقيق در آثار پيشينيان را يارمان ساختى، در جاى‌جاى منابع كهن شيعه و غير شيعه به صدها و هزاران مورد، نقل اين كلام جانان واقفمان كرده و دل و جانمان را غرق سرور و نور فرمودى.

ستايش را فقط سزاوار تو مى‌دانيم كه گوش دلمان را به نواى روح‌بخشِ «ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوه»[١] نوازش دادى، و زنگ خطر هشداردهنده «وَما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا»[٢] را آويزه گوشمان ساختى، و گردن نهادن به فرمان حياتى آن سروَر كائنات(صلى الله عليه وآله) در انقياد كامل و بى‌چون و چرا نسبت به جانشين معصومشان حضرت مولى‌الموحدين، اميرالمؤمنين على‌بن ابى‌طالب(عليه السلام) را نصيبمان فرمودى.[٣] ما نيز لب به سپاس تو مى‌گشاييم و چنان كه آن اسوه حسنه(صلى الله عليه وآله) در فراز پايانى خطبه جان‌بخش غدير امرمان فرمود، اين مباركه[٤] را ترنّم مى‌كنيم:

---

[١] حشر (٥٩)، ٧. [٢] همان. [٣] كاوش در اين خصوص، در اين مختصر نمى‌گنجد‌؛ از اين رو به ذكر دو نمونه ـ يكى از شيعه و ديگرى از عامه ـ بسنده مى‌كنيم: از شيعه: «قال رسول الله(صلى الله عليه وآله) ذات يوم لأصحابه: معاشر أصحابي! إن الله جل جلاله يأمركم بولاية علي بن أبي طالب و الاقتداء به فهو وليكم و إمامكم من بعدي‌...». بحارالانوار، ج ٣٨، ص ٩٧، حديث ١٥ و شيخ صدوق، امالى، مجلس ٤٧، حديث ١٩.

از منابع عامّه: متقى هندى از پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) نقل كرده: «سيكون من بعدي فتنة فإذا كان ذلك فألزموا علي بن أبي طالب فإنه الفاروق بين الحق و الباطل». كنزالعمال، ج ١١، ص ٦١٢، حديث ٣٢٩٦٤.

[٤] اعراف (٧)، ٤٣.