زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٣ - آزمون مستكبران و مستضعفان به وسيله يكديگر

بزرگ مى‌پنداشتند، به اولياى خود كه در چشم آنها كوچك شمرده مى‌شوند، مى‌آزمايد.

هنگامى كه جامعه به دو دسته مستكبر و مستضعف تقسيم شد، بدانيم كه هر دو وسيله آزمايش يكديگرند.

مستكبر بايد از روح استكبارى كناره بگيرد، تواضع كند‌؛ از نعمت‌هاى خدادادى خود به مستمندان برساند و حقّى براى ايشان در اموال خود در نظر بگيرد[١] تا از امتحان سرفراز بيرون آيد. مستضعف هم ظلم‌پذير نباشد، ذلّت را از خود دور كند، به دفاع از حق خويش برخيزد يا حداقل دست خود را به حرام آلوده نكند و بر سختى‌ها و تلخى‌ها صبر كند‌؛ همچنان كه حق‌تعالى در اين‌مورد فرموده است: «...‌يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ لا يَسْئَلُونَ النّاسَ إِلْحافاً‌...».[٢]

اينان آن‌چنان آبرودارى مى‌كنند و به اصطلاح صورت خود را با سيلى سرخ نگه مى‌دارند كه ديگران ثروتمندشان مى‌پندارند.

خداوند، ماهيت نعمت‌هاى دنيا را «ابزار آزمايش» بودن معرّفى فرموده و اصالتى به آن نداده است‌؛ بلكه براى روشن شدن اين نكته براى همگان است كه آيا بندگان، در برابر بود و نبود اين نعمت‌ها به وظايف دينى خود عمل مى‌كنند يا به غرور و تكبر، از سويى و ناسپاسى و بى‌صبرى از سوى ديگر گرفتار مى‌شوند‌؛ چنان كه فرمود:

وَهُوَ الَّذِي جَعَلَكُمْ خَلائِفَ الأَْرْضِ وَرَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْض دَرَجات لِيَبْلُوَكُمْ فِي ما آتاكُمْ إِنَّ رَبَّكَ سَرِيعُ الْعِقابِ وَإِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ.[٣]