زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٧ - لزوم دو برخورد متفاوت با نيكى و تكبر

رجيم، دقت فراوان در برخورد منصفانه با «بندگان خدا» را وجهه همت قرار داده و بر اساس رهنمودهاى فراوان پيشوايان پاك الاهى(عليهم السلام) «براى مردم آن را بپسندد كه براى خود خوش دارد» و رفتارى را كه براى خود ناخوشايند مى‌داند، براى ديگران نيز روا ندارد.

معصوم(عليه السلام)، رفتار منصفانه را در كنار مواسات با برادران دينى و ياد هميشگى خداوند، والاترين كردار دانستند:

سَيِّدُ الاَْعْمالِ، إنْصافُ النّاسِ مِنْ نَفْسِكَ، وَمُواساةُ الاَْخِ فِى اللهِ وَذِكْرُ الله عَلى كُلِّ حال.[١]

حقيقتاً اگر عموم مردم بر اين ويژگى زيبا پايمردى و اصرار ورزند، و در هيچ امرى از جاده انصاف پاى برون ننهند، علاوه بر پيامدهاى فوق‌العاده اخروى، در همين جهان نيز بهشت زمينى و گلستانِ پر‌رونقى را مى‌سازند و سعادت و صلاح را براى همگان رقم مى‌زنند.

 

فرو بردن خشم

فرو بردن خشم و رهايى از سيطره فوق‌العاده طوفان غضب را نمونه

---

[١] اصول كافى، ج ٢، ص ١٤٥. مرحوم علامه مجلسى، اين حديث را در باب ٣٥، جلد ٧٥ به عنوان بيست و هشتمين حديث از احاديث چهل و يك گانه‌اى كه تحت عنوان «الانصاف والعدل» از كتب روايى مختلف نقل كرده‌اند، آورده‌اند. (ص ٢٤ ـ ٤١) و قبل از نقل احاديث به تعدادى آيات مربوط به بحث نيز اشاره دارند:

نساء (٤)، ١٣٥‌؛ مائده (٥)، ٨‌؛ انعام (٦)، ١٥٢‌؛ اعراف (٧)، ٢٩ و ١٨١‌؛ شورى (٤٢)، ١٥ و ١٧‌؛ حجرات (٤٩)، ٩ و حديد (٥٨)، ٢٥.

بايد افزود، آنچه ايشان در اين باب آورده‌اند، گوشه‌اى از رهنمودهايى است كه راهنمايان راه خدا(عليهم السلام) ارائه فرموده‌اند و خود مرحوم علامه مجلسى به طور پراكنده در بسيارى از ابواب بحارالانوار، احاديث ديگرى در اين زمينه نقل فرموده‌اند.