زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٨ - لزوم دو برخورد متفاوت با نيكى و تكبر

ديگرى از امور سزاوار تعصّب بر‌شمردند‌؛ چنان كه خداى تعالى آن را از جمله ويژگى‌هاى بهشتيانى دانسته كه براى به دست آوردن آمرزش الاهى پيشى گرفته‌اند:

وَسارِعُوا إِلى مَغْفِرَة مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّة عَرْضُهَا السَّماواتُ وَالأَْرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ * الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرّاءِ وَالضَّرّاءِ وَالْكاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعافِينَ عَنِ النّاسِ وَاللهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ.[١]

و در آيه ديگر با يادآورى آمرزشِ خود، بندگانش را به چشم‌پوشى از خطاكاران تشويق فرموده است:

وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا[٢] أَلا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللهُ لَكُمْ وَاللهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ.[٣]

بررسى آيات كريمه قرآن در اين باب و ارائه دورنمايى گذرا از احاديث بسيار زيبا و گوناگون و اشاره به برخى داستان‌هاى شيرين از سيره پيشوايان بى‌مانند شيعه(عليهم السلام)، در حوصله اين نوشتار نمى‌گنجد‌؛ ولى يادآورى يك نكته مناسب و بجاست: در كنار استدلال‌هاى بسيار رسا و غير قابل خدشه بر حقانيت جانشينان دوازده گانه پاك و معصوم پبامبر خاتم(صلى الله عليه وآله)، سيره و منش آن عزيزان در همه زمينه‌ها ـ از جمله برخورد بسيار محبّت‌آميز و سازنده‌اى كه با خطاكاران و چشم‌پوشى كريمانه ايشان

---

[١] آل عمران (٣)، ١٣٣ ـ ١٣٤. [٢] در مورد تفاوت «عفو» و «صفح» گفته‌اند: «صفح» مرتبه‌اى برتر است چرا كه ممكن است انسان كسى را عفو كند‌؛ ولى دست از ملامت وى بر‌ندارد‌؛ اما اگر حتى زبان به ملامت نگشود و خطا را كاملا ناديده گرفت «صفح» است‌؛ از اين رو در قرآن كريم هم پس از ذكر مرتبه پايين‌تر، رتبه برتر را ذكر فرمود. جزائرى، فروق اللغات، ص ١٦٠، شماره ١٩٥‌؛ راغب اصفهانى، مفردات و تفسير التبيان، ج ٧، ص ٤٢٢. [٣] نور (٢٤)، ٢٢.