زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٣ - مناسبت خطبه

البته خداوند مراتبى از آنچه را كه به او اختصاص دارد، به اولياى خود مرحمت مى‌فرمايد‌؛ مثلاً علم غيب مخصوص خداى تعالى است، چنان كه در دعاها مى‌خوانيم: «يا مَنْ لا يَعْلَمُ الْغَيْبَ اِلاّ هُو».[١] ولى در قرآن پس از اشاره به اين اختصاص، استثناى آن را ذكر كرده و در مورد اعطاى آن به بعض بندگان مى‌فرمايد:

«عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً * إِلاّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُول...[٢]‌؛ (خداوندْ) داناى غيب (و نهان) است. پس كسى را بر غيب خود آگاه نخواهد نمود، مگر بر آن فرستاده‌اى كه رضايت داشته باشد (و خود اراده فرمايد)».

در مورد عزت هم گرچه در آياتى مثل «...‌فَلِلّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً‌...»[٣] آن را به خود اختصاص داده، در جاى ديگر از اعطاى آن به رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، و مؤمنان خبر مى‌دهد:

«... وَللهِِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلكِنَّ الْمُنافِقِينَ لا يَعْلَمُونَ».[٤]

همچنين با اشاره به مشيت خود در «عزت بخشيدن به هر كه بخواهد» مى‌فرمايد:

«... تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْء قَدِيرٌ».[٥]

بنابراين منافاتى ندارد كه عزّت كامل حقيقى مطلق و اصيل، از آنِ خداى تعالى باشد و بعض بندگان خود را فراخور حالشان از آن بهره‌مند فرمايد.