زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٠٣ - ٥ تمسك به ريسمان قرآن

فرمود، و خرّمى و شاديشان رسانيد و به پاسِ شكيبايى‌شان بهشت و حريرشان عطا فرمود.

٤. آبادگران شب و روشنگران روز

پيداست كه شامگاهان، هنگام آرميدن است و شور تلاش مردم، جاى خود را به غنودن در بستر داده و گاهِ سر بر بالين نهادن و آمادگى براى فردايى پرتلاش فرا مى‌رسد‌؛ ولى جمعيتى نيز براى به آغوش كشيدن چنين زمانى لحظه‌شمارى كرده و آرام آرام سر به آستان او كه «لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلا نَوْمٌ»[١] نهاده و با زدودن غبار از آينه مصفّاى دل، شايستگى دريافت نور محبت و معرفت را به كف مى‌آورند. اينان آن هنگام كه خورشيد سر برآورده و سينه سياه ظلمت شب را مى‌درد، خورشيدشان پرده‌هاى بس تيره‌تر از ظلمت شب را دريده و خود چراغ‌هايى خواهند شد تا پويندگان مسير راستى و حقيقت را وسيله مناسبى باشند براى رهايى از چنگال نورستيزان فريبكار.

٥. تمسك به ريسمان قرآن

ايشان همچون كوه‌نوردى كه صعود خود را بر قله‌هاى بلند در گرو افكندن قلاب به نقطه‌اى مطمئن مى‌بيند، نيك مى‌دانند كه بايد قرآن كريم، اين سخن رهگشا و هميشه باطراوت حق‌تعالى را همراه لنگه بى‌بديلش، يگانه وسيله نجات از تباهى‌ها دانست و آن را همواره فراروى خويش قرار داد.[٢]