يَسْتَكْبِرُونَ وَلاَ يَعْلُونَ[١] وَلاَ يَغُلُّونَ[٢] وَلاَ يُفْسِدُونَ، قُلُوبُهُمْ فِي الْجِنَانِ[٣] وَأَجْسَادُهُمْ فِي الْعَمَلِ‌؛ من از تبار مردمى هستم كه در راه (انجام فرمانِ) خداى تعالى ملامت و سرزنش هيچ ملامت‌گرى آنان را از انجام وظيفه باز نخواهد داشت. قيافه و علامت ايشان، علامت راست‌كرداران، و سخنشان سخن نيكان است، آنها كه آباد كنندگان شب (به نجوا و تضرع) و روشنگران روزند و (با تمام وجود) به ريسمان محكم قرآن آويخته‌اند. راه و رسمى را كه خدا و رسول(صلى الله عليه وآله) ترسيم فرموده‌اند، به پا داشته و از هرگونه خودبزرگ‌پندارى و زياده‌خواهى بدورند، و در بستر خيانت و تباهى روزگار سپرى نمى‌كنند. در حالى كه دل‌هاشان در بهشت است (و جز به رضوان حضرت حق‌تعالى نمى‌انديشند)، پيكرهايشان (در راستاى كسب درجاتى برتر تن‌پرورى رها نموده و سخت) در پى انجام كردارهاى بايسته هستند.

دومين شخصيت عالم امكان(عليه السلام) در اين فراز نهايى سخن بلندشان براى زدودن آخرين غبارهاى برآمده از تبليغات كينه‌توزان عدل‌ستيز از دل مخاطبان آن روز و همه آيندگان، برگ‌هاى زرين ديگرى از شرح حال سراسر افتخار خويش را ورق زدند و خود را برخاسته از جمعيّتى[٤] با ويژگى‌هاى زير برشمردند:[٥]

[١] علا يَعلُو عُلْواً، فاعل آن «عالى»، و عَلِىَ يعلى عَلاً فاعل آن «عَلىّ» است و گفته‌اند اولى هم در مدح به كار مى‌رود هم در ذم، به خلاف دومى كه به موارد مدح اختصاص دارد. (راغب اصفهانى، مفردات، ص ٣٥٧). آنچه در متن است، از قسم اول است و در بالاپندارى به كار رفته، نه بالا بودن راستين. [٢] غلّ: خيانت. همان، ص ٣٧٦. [٣] جِنان، همچون جَنّات، جمع جَنّة است، ولى جَنان، قلب را گويند. مصباح المنير، ص ١١٢. [٤] امام(عليه السلام) گاه از «اهل‌بيت» ياد مى‌كنند‌؛ مانند: «انظُروا اهْلَ بَيْتِ نَبيّكُم فَألزموا سَمْتَهُمْ واتَّبعُوا أَثَرَهُمْ»‌؛ (نهج‌البلاغه، خطبه ٩٧). و گاهى با تعبير «آل محمد»(عليهم السلام)به شرح مطالب مى‌پردازند‌؛ مانند: «لا يُقاسُ بآلِ محمّد مِنْ هذِهِ الاُْمَّةِ اَحدٌ» (نهج‌البلاغه، خطبه ٢). در اينجا از كلمه «قوم» استفاده كردند‌؛ از اين رو ممكن است شيرمردانى همچون سلمان و ابوذر ـ رحمهماالله ـ را نيز در بر گيرد‌؛ اما در آن صورت نيز قطعاً آل‌البيت(عليهم السلام)همچون همه موارد، رتبه‌اى قياس‌ناپذير با ديگران دارند.