زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨٦ - گواهى حضرت امير مؤمنان(عليه السلام)

بر اساس آنچه شيعه و عامه از پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) نقل كرده‌اند، منظور از گواه بر «رسالتِ آن بزرگوار» حضرت اميرالمؤمنين(عليه السلام) هستند و با توجه به معناى عميق «شهادت بر رسالت» آن هم در كلام خداى متعال، هماهنگىِ بسيار زيبايى بين قرآن و حديث ـ و از جمله كتاب گران‌سنگ نهج‌البلاغه به عنوان مجموعه‌اى پرارج از احاديث ـ به چشم مى‌خورد‌؛ زيرا يگانه شخصيتى كه از ابتدا، بهره‌مند از عصمتى والا ـ در حدّ گواهى بر رسالت ـ باشند و هيچ لغزشى نداشته باشند، وجود مباركى هستند كه خود فرمودند: «من همچون بچه شترى در پى مادر، پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله)را دنبال مى‌كردم و هر روز از اخلاق نيك خويش برايم پرچمى برمى‌افراشتند و مرا به سرمشق قرار دادن آن امر مى‌فرمودند. در كوه حرا يگانه كسى بودم كه ايشان را مى‌ديدم و نور وحى را ديده و رايحه دل‌انگيز نبوت را مى‌شنيدم. در قدم نخست تشريع نماز جماعت، جزء مجموعه سه نفرى اين جبهه‌سايى بى‌نظير در پيشگاه پروردگار متعال بودم، و ناله شيطان را در نوميدى از پرستيده شدن خود شنيدم»: