زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٧٩ - روشنگرى اذهان، با يادآورى گذشته دوران

پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) را باز گفتند و مواردى از نخستين دوران زندگى سراسر نورِ دنيايى‌شان را كه حاكى از ارتباط بسيار نزديك با اشرف كائنات(صلى الله عليه وآله) بود يادآورى فرمودند[١] فرازهايى را كه محبتِ فوق‌العاده «آن والاترين برگزيده خداى تعالى(صلى الله عليه وآله)» را در مورد آن «يگانه مولود كعبه(عليه السلام)» به زيبايى به تصوير مى‌كشد.

امام(عليه السلام) در اين قسمت، عصمت فراگير خويش را در محضر مبارك زيرك‌ترين گواه الاهى[٢] گوشزد كرده و مخاطبان را به وجود چنين طهارت فوق‌العاده در روح پاكيزه خود از اَوان خردسالى توجه دادند و فرمودند: «ايشان هيچ‌گاه از من كمترين نشانه‌اى از سخن ناروا يا رفتار ناهنجار مشاهده نفرمودند.»

 

ممكن است گفته شود امام(عليه السلام) به دورانى اشاره مى‌فرمايند كه ده سال به پيامبرى رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) باقى مانده بود و حضرت در سن سى سالگى بودند. پس تأييدشان در آن دوران چگونه مستند عصمت اميرالمؤمنين(عليه السلام) به شمار مى‌آيد؟

امام(عليه السلام) در پاسخ، از خردسالى خودِ رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) و عنايت بى‌نظير

---

[١] ر.ك: بحارالانوار، ج ٣٥، ص ٢ ـ ٤٤، احاديث فريقين در مورد ولادت حضرت اميرالمؤمنين(عليه السلام). [٢] «فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّة بِشَهِيد وَجِئْنا بِكَ عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً». (نساء (٤)، ٤١)‌؛ همچنين: بقره (٢)، ١٤٣‌؛ حج (٢٢)، ٧٨ و...‌.