زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٤٣ - اهميت امر به معروف

كار داريد؟ ـ ‌همچنان كه اين نغمه‌ها، همواره ساز مى‌شود كه اقتضاى آزادى اين است و چنين دخالت‌هايى با دموكراسى سازگار نيست ‌ـ نيكان در پاسخ، عمل زيباى خود را در بردارنده دو فايده مهم مى‌شمردند: يكى اينكه ما خود در پيشگاه پروردگار براى اداى وظيفه پاسخى داشته باشيم، و ديگر اينكه اميد اين هست ـ اگرچه اندك ‌ـ كه اينان دست از اين كار شسته و به سوى حقيقت باز گردند. هنگامى كه خيرانديشى‌ها اثرى در روح دنياگراى آنان نگذاشت، خداوند همه آن قوم را به استثناى نهى از منكركنندگان به عذاب شديدى گرفتار ساخت، و سرنوشت بى‌توجّهان به نهى از منكر با دنياپرستان بازيگر رقم خورد و همه آنها به عذاب شديد الاهى گرفتار شده و به صورت بوزينه درآمدند:

وَسْئَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ حاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعاً وَيَوْمَ لا يَسْبِتُونَ لا تَأْتِيهِمْ كَذلِكَ نَبْلُوهُمْ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ * وَإِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِيداً قالُوا مَعْذِرَةً إِلى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ * فَلَمّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذاب بَئِيس بِما كانُوا يَفْسُقُونَ * فَلَمّا عَتَوْا عَنْ ما نُهُوا عَنْهُ قُلْنا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خاسِئِينَ.[١]

شايد حكمت مسخ آنان به صورت «ميمون»، اين باشد كه ميمون در بين حيوانات، بيش از همه به بازيگرى شناخته مى‌شود، و كسانى كه با دين خدا بازى كنند، چنين سنخيّتى بين آنها و اين حيوان بازيگر پديد مى‌آيد. قرآن كريم كه برترين كتاب هدايت است، ما را از دوستى با اين بازيگران برحذر داشته: