پياده كرد، باز بيفتاد. پياده از پسِ او اندر آمد و حربه‌اى بزدش بر پشت و از سينه بيرون آورد.
حسين بيفتاد. مرد حربه از وى بيرون كشيد و جان با حربه از تن وى بيرون آمد. شمر فراز رفت و سرش ببريد، و قيس بن اشعث پيراهن از وى بيرون كرد و بحر كعب سراويلش برگرفت، و اخنَس بن مرثد عمامه‌اش برگرفت، و حبيب بن بُديَل شمشيرش برگرفت. شمر آهنگ خيمه و غارت كرد و جامه از تن و سرِ زنان همى ربودند و زنان همى خروشيدند.
طبرى در مورد امام زين العابدين (ع) كه از آن حضرت با عنوان علىّ اصغر «١» ياد مى‌كند، مى‌نويسد:
عمر سعد بانگ زنان بشنيد، آنجا رفت، شمر را ديد شمشير كشيده و علىّ بن حسين بيمار خفته بود، همى خواست او را كشتن. عمر گفت: شرم ندارى؟ از كشتن كودكى «٢» رنجور چه آيد؟
گفت: مرا امير عبيد اللّه بن زياد فرموده است كه نرينه از آل وى زنده مگذار، عمر گفت: كافران، كودكان را نكشند اين را پيش امير بر تا او چه فرمايد. پيادگان، او را باز گردانيدند. پس شمر عمر را گفت: امير عبيد اللّه فرموده است كه اسبان بر تن حسين بران. بيست سوار يكى اسحق بن حَيوَه و اخنس بن مَرثَد با هجده كس ديگر بفرمود تا اسبان بر تن حسين همى راندند تا استخوانهايش بشكست! «٣»
بنا به نوشته طبرى تعداد كشتگان سپاه عمر بن سعد هشتاد و هشت نفر بوده كه به فرمان او به خاك سپرده مى‌شوند ولى شهداى كربلا بر روى خاك رها مى‌گردند و زنان و كودكان را بر روى شترانى كه پالان‌هاى خشك و دريده‌اى داشتند سوار مى‌كنند و امام زين العابدين (ع) را نيز با حالت نقاهت و بيمارى بر روى شترى قرار مى‌دهند و راهى كوفه مى‌گردند. «٤»
در مورد ورود آل اللّه به كوفه و شام و ماجراهايى كه در اين شهر بر آنان گذشته است در