فرستادند، سر و پاى برهنه و جامه دريده و سر حسين نيز ببريدن چون به پيش وى بردند فرمود كه اين على را نيز بكشند و سر حسين در طشت نهادند و پيش خود بنهاد. چوبى كه در دست داشت بر لب حسين مى‌ماليد. اكابر كه پيش وى حاضر بودند منع كردند كه لبى كه پيغامبر (ع) بوسه داده باشد نشايد كه تو چوب زنى و اين پسر، كوچك است چه از دست وى برمى‌آيد؟ رها كرد و از نسل حسين، او مانده.
١٧. سلك السّلو
پژوهشى در مقتل‌هاى فارسى ٦٤ ١ - ١. شيوه نگارشى ترجمه بلعمى از تاريخ طبرى ..... ص : ٦٤
ك‌
سلك السّلوك از تأليفات ضياء الدّين نخشبى (متوفّى ٧٥١ ه ق)، از نويسندگان و شاعران معروف سده هشتم هجرى است كه اصل او از نخشب يا نسف- نزديك سمرقند- بوده است.
او در جوانى به هندوستان رفت و در شهر بدايوان سكونت كرد. نوشته‌اند كه مردى زهدپيشه و صوفى مشرب بوده، و در آثار او نشانه‌هايى از افكار صوفيانه ديده مى‌شود. شيوه نگارشى اين اثر رسا و شيواست.
در اين اثر، مطلبى را درباره امام حسين (ع) نقل مى‌كند كه خواندنى است هر چند كه گفتار او بر پايه «على‌ ما نُقِل» استوار است:
چنين گويند: وقتى حسين بن على (ع) در سجده بود و چنان از خويش غائب و با حق حاضر بود كه ديوار خانه سراسر افتاد، او پيش از وقت سر از سجده برنياورد، و آن شنيده باشى كه وقتى درويشى حاضر، غايب در نماز بود. شخصى او را آواز مى‌داد. چون او از نماز فارغ شد، آن شخص بر سبيل تعجّب آغاز كرد: چندين فرياد كه من مى‌كردم، تو نمى‌شنيدى؟ درويش گفت: اى خواجه! اين عجبى نيست كه كسى در نماز فرياد يكى نشنود، امّا عجب آن است كه كسى در نماز فرياد يكى بشنود! «١»
١٨. تجارب السّلف‌
اين كتاب تأليف هندوشاه بن سنجر بن عبداللّه صاحبى نخجوانى است و آن را به سال ٧٢٤ هجرى به انجام رسانده است و همان گونه كه خود در مقدّمه كتاب مى‌نويسد در تأليف آن به‌