بود كه به اسناد آوردم و لفظ روايت كردم و از همه طريق‌ها اين مستوفى‌تر و نيكوتر است و از بهر تبرّك آن را به تازى روايت كردم، اكنون تفسير او به شرح پارسى بگويم تا معلوم گردد: جعفر صادق- رضى اللَّه عنه- به اسناد از پدران خود روايت كرد از امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب- كرّم اللّه وجهه- كه او گفت: ما در سفرى با رسول- صلواة اللّه عليه- بوديم و به منزلى بر سرِ غديرى فرو آمديم كه آن را غدير خم خواندندى، پيغامبر- صلواة اللّه عليه- ناگاه به گرمگاه بيرون آمد و فرمود تا بانگ كردند: الصّلوة جامعه چنان عادت داشتى هر گاه كه خواستى تا ياران جمع شوند و وحى گزارد يا تدبيرى كند بانگ فرمودى كردن الصّلوة جامعه ياران جمله شدند و پيغامبر- صلواة اللّه عليه- بر بالايى شد و گويند از جامعه‌هاى شتر منبرى ساختند. پيغامبر- صلواة اللّه عليه- بر آنجا ايستاد و دست من بگرفت، پس گفت: خداى تعالى خلق را بيافريد از درختانِ پراكنده، و مرا و على را از يك درخت آفريد و من اصل درختم و على فرع آن درخت و حسن و حسين ميوه آن درختند و شيعه ما شاخ و برگ آن درخت. هر كه دست در شاخى زند از آن شاخها نجات يابد و هر كه تخلّف كرد هلاك شد. پس گفت: نه من به شما و به همه مسلمانان اوليترم از نفس ايشان بديشان؟ ياران گفتند: آرى، پس گفت: هر كرا من مولى‌ام، على نيز مولاى آن كس است. آن گاه دعا كرد و گفت: يا رب! دوستار باش آن كس را كه به موالات او بگويد و دشمن باش كسى را كه او را دشمن دارد ... و امّت من پس از من هفتاد و سه فرقه شوند، هفتاد و دو هالكان باشند و يك فرقه از رستگان ... آن گاه گفت: من مى‌روم و دو چيز در ميان شما مى‌گذارم: [يكى‌] كتاب ايزد تعالى يعنى: قرآن، دوم عترت و فرزندان و اهل‌بيت من؛ دست درين هر دو زنيد كه اين هر دو از يكديگر جدا نشوند تا آن گاه كه روز قيامت بر آب كوثر هر دو به نزديك من آيند.
٨. شرف النّبى و معجزاته‌
شرف النّبى و معجزاته از تأليفات ابو سعيد عبد الملك ابو عثمان محمّد واعظ خرگوشى است كه به اسامى سيَر المصطفى، دلائل النّبوة، شرف النّبوّة و شرف المصطفى نيز خوانده شده است. با اين كه مؤلّف، شافعى مذهب است ارادت زايد الوصفى به خاندان عصمت و طهارت ابراز مى‌كند.