را برانگيخته و عذاب هميشگى را براى شما آماده كرده است. آيا پس از كشتن (بهترين افراد خاندان و ياران) ما، بر حال ما گريه مى‌كنيد و خود را مورد سرزنش قرار مى‌دهيد؟! آرى به خدا سوگند (شما سزاوار آنيد كه) بسيار گريه كنيد و كمتر بخنديد، چرا كه شما (كسانى هستيد كه با دستان خود) لكّه ننگ زمانه را بر دامان خود افكنديد (لكّه‌اى) كه آن را با هيچ آبى نمى‌توان شست؛ چگونه مى‌توان شست (خونى را كه با) كشتن پسر رسول خدا (ص) و سيّد جوانان اهل بهشت (بر دامانتان نشسته است)؛ خون همان كسى كه در كارزارها و گرفتارى‌ها پناه شما و به هنگام احتجاج با دشمنان رهنماى شما بوده است و شما در سختى‌ها و ناگوارى‌ها به او پناه مى‌برديد و (آداب) دين و شريعت را از او مى‌آموختيد؟! آگاه باشيد كه وزر و وبال بزرگى را مرتكب شديد، از رحمت خدا دور باشيد و هلاكت بر شما باد! اين است و جز اين نيست كه كوشش شما (سرانجام) به نااميدى و حرمان منتهى شد و دستان شما (از رحمت خداوندى) كوتاه گرديد و سوداى شما موجب زيان و خسران شما شد و خشم خدا را بر جان خود خريديد و ذلّت و بيچارگى شما را فرا گرفت.
اى اهل كوفه! واى بر شما آيا مى‌دانيد چه جگرى را از رسول خدا شكافتيد (و سوزانديد) و چه گوهر (مستورى) از او را از پرده برون آورديد و چه خونى از او بر زمين ريختيد و چه (پرده) حرمتى را از او دريديد؟! (شما اى مردم كوفه!) كار ناشايستى انجام داده‌ايد و به جنايت بزرگى دست و يازيده‌ايد و ستم عظيمى را به بزرگى زمين و آسمان (در حقّ ما خاندان پيامبر) روا داشته‌ايد؛ آيا تعجب خواهيد كرد كه آسمان (از اين همه ستم و ناسپاسى بر حال ما) خون گريه كند؟ و ترديدى نيست كه عذاب آخرت (براى شما) دشوارتر و خواركننده‌تر است و در آن روز هيچ كس به يارى شما برنخواهد خاست! پس به خاطر اين مهلت (كوتاه و زود گذر) خداوند، احساس سبكبارى نكنيد (و جناياتى كه مرتكب شده‌ايد فراموشتان نشود) و از حدّ خود پاى فراتر ننهيد، چرا كه خداوند در امر انتقام، شتاب روا نمى‌دارد و از اين كه (فرصت) انتقام از دست رود، هراسى ندارد (زيرا فرصت‌ها را همو مى‌آفريند) (بدانيد كه) پروردگار شما در كمين و در انتظار شما است.
راوى مى‌گويد به خدا سوگند كه در آن روز مردم (كوفه) را حيران و سرگردان مى‌ديدم در حالى كه مى‌گريستند و دستان خود را (از سر شرمندگى) به دندان مى‌گزيدند. پيرمردى را