مى‌كردند به امام حسين (ع) ملحق سازد؛ آنان را راضى كرد، امّا سپاه ابن سعد از راه رسيد و مانع شد (: ر. ك: انساب الاشراف، ج ٣، ص ١٨٠). نمونه ديگر مسلم بن عوسجه بود كه وى نيز از شيعيان مقيم كوفه بود كه به امام حسين (ع) پيوست. اين نشان مى‌داد كه اگر شيعيان كوفه اراده مى‌كردند مى‌توانستند به امام بپيوندند، حتّى شمارى از آنان با سپاه كوفه به كربلا آمدند و در آنجا به امام حسين (ع) پيوستند. عمّار بن ابى سلامه دالانى كوشيد تا در نخيله، عبيداللّه را ترور كند، نتوانست. پس از آن به سرعت گريخت تا به امام حسين (ع) ملحق شد. در راه با سپاه زحر بن قيس- كه به كربلا مى‌رفت- برخورد كرد. در آنجا با رشادت جنگيده و در حال جنگ به كربلا رفته، به امام حسين (ع) پيوست (: ر. ك: انساب الاشراف، ج ٣، ص ١٨٠؛ بنگريد: مقتل‌الحسين مقرم، ص ٢٤٠). «١»
مؤلّف، در تبيين «نقل‌هاى تاريخى و عاطفى!» مى‌نويسد:
يك مسأله مهم اين است كه بيان تاريخ كربلا كه با احساسات مذهبى درآميخته، تا چه اندازه مى‌تواند در فضايى آزاد صورت گيرد. به نظر مى‌رسد ابتدا مى‌بايست حوزه كار را جدا كرد. اگر كسى بر آن است تا يك مقتل تاريخى متقن بنويسد يا بر منبر تاريخ بگويد، به عنوان نقل تاريخى نه تنها بايد از نقل وقايع ساختگى پرهيز كند، بلكه مى‌بايست از كم و زياد كردن تعبيرها و مفاهيم و كلماتى كه سبب تغيير معنا مى‌شود، خوددارى ورزد، امّا وقتى كه كسى شعر مى‌سرايد، در اينجا به طور طبيعى انتظار آن هست كه مسائل به شكل دقيق تاريخى مطرح نشود. در شعر و ادبيات، كم و زياد شدن سخنانى كه ردّ و بدل شده، وصف قيافه افراد، چگونگى رخ دادن حادثه و بسيارى از مسائل ديگر متفاوت با نوشته‌هاى تاريخى است، حتّى مرحوم نورى هم در كتاب لؤلؤ و مرجان اين قبيل مطالب را دروغ نمى‌داند .... «٢»
اين اثر به خاطر رويكرد نقّادانه و تحقيقى به نهضت عاشورا و مسائل مربوط به آن، خصوصاً بررسى منابع تاريخ عاشورا، ريشه‌يابى زمينه‌هاى قيام كربلا، و آثارى كه بر نهضت الهى آن حضرت مترتّب بوده و هست، نگرشى تازه به تحريفات عاشورا، و نيز نقد تفصيلى روضة الشهداء تأليف ملّاحسين واعظ كاشفى، از آثار ممتازى است كه در دو دهه اخير پيرامون قيام حسينى نگارش يافته و تجزيه و تحليل‌هاى تاريخى مؤلّف در تبيين موضوعات‌