مى‌شود. (رك: الحسين فى طريقة الى الشّهادة، ص ٢٦؛ معجم البلدان، ج ٥، ص ٣٣٩؛ الارشاد، ص ٢١٠).
٢- غاضريّه و يا غاضريّات، منسوب به غاضرة كه زنى از بنى اسد بوده است. اين روستا در حدود يك كيلومترى كربلا و بعد از نينوا، نزديك‌ترين روستا به محلّ حادثه است. (رك: معجم البلدان، ج ٤، ص ١٨٣؛ الحسين فى طريقة الى الشّهاده، ص ١٥٣؛ و لغت‌نامه دهخدا، واژه غاضريّه).
٣- شُقَّيه، و يا به تعبير دينورى «سَقبه»، روستاى كوچكى كه ضحّاك بن عمرو مشرقى در گزارش جريان فرار خود از معركه، نام آنجا را برده است. (رك: اخبار الطّوال، ص ٢٥٢؛ تاريخ طبرى، ج ٥، ص ٤٤٤ و ٤٤٥؛ مقتل الحسين (ع)، ص ١٥٧؛ وقعة الطّف، ص ٢٤٠؛ و معالم المدرستين، ج ٣، ص ١٤٥).
٤- عَقْر ... نام چندين دهكده در عراق بوده كه يكى از آنها در نزديكى كربلا قرار داشته و مراد زهير همين «عَقر» است. «١» اين «عَقر» غير از «عقر بابل» است كه يزيد بن مهلب در سال ١٠٢ ه. ق در آن كشته شد و عرب آن را «يوم العَقر» ناميد .... از ميان معانى و موارد استعمال متعدّدى كه در لغت براى كلمه «عَقر» ذكر شده، شايد بتوان مناسب‌ترين آنها را با كلام امام (ع) (هلاكت و بى فايده بودن) دانست كه آن جناب از شرّ اين امر به خدا پناه مى‌برد ... شايد مراد از «عَقر» در سخن حضرت، همان رسم جاهلى باشد كه شترى را بر قبر متوفّايى پى مى‌كردند و خون آن را به اطراف قبر او مى‌پاشيدند، اين سنّت جاهلى غير از «حبس البلايا» است كه آن هم از آداب جاهليّت بود به اين صورت كه در كنار قبر متوفّى گودالى حفر مى‌نمودند و شتر را در آن گودال قرار مى‌دادند و به حيوان آب و علفى نمى‌دادند تا تلف شود و جثّه‌اش را مى‌سوزاندند و ... اين كار براى اين بود كه آن شخص در هنگام حشر پياده نباشد، به هر حال ممكن است امام (ع) نفرت و انزجار خود را از خرافه نامبرده با اين عبارت اظهار كرده باشد: «اللّهُمَّ انِّى اعُوذُ بِكَ مِنَ الْعَقْر» ... علاوه بر اين روستاها، چشمه‌هايى نيز در آن اطراف بوده است. در نخستين متنى كه‌