ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٥٠ - من خود را عضوى از كاروان رو به كمال شما انسانها مى دانم

هم براى استنشاق در موقع وضوء ( خداوندا ، مرا از بوى بهشتى بهره مند فرما ) ، يك آدم احمقى دعاى تطهير را در موقع استنشاق مى خواند :
< شعر > آن يكى در وقت استنجا بگفت كه مرا با بوى جنت دار جفت گفت شيخى خوب ورد آورده اى ليك سوراخ دعا گم كرده اى < / شعر > ضرورت يك زندگى هدفدار و هشيارانه تكيه بر اصل و قانون است .
تبهكاران اين پديدهء مقدس و ضرورى را هم براى از بين بردن هشيارى و هدف زندگى بكار مى برند « در ميان آنها هشياران ديگرى هستند كه همهء ابعاد حوادث را مى بينند و با اين كه مى توانند آنها را براى پيروزى خويشتن مورد بهره بردارى قرار بدهند ، ولى پاسخ مثبت به هدف تكاملى زندگى را با اهميتتر از پاسخ مثبت به خودخواهى مى دانند . » على بن ابي طالب ( ع ) در رديف اول اين هشياران قرار گرفته است . او دستورات وجدان را كه قطبنماى بسيار حسّاس دستورات الهى است ، از كار نمى اندازد ، تا كشتى وجودش در اقيانوس زندگى در گردابهاى تمايلات خود خواهانه غرق شود .
١٦ - « ايّها النَّاسُ انىّ وَاللَّه ما احُثّكُم عَلى طاعةٍ الَّا اسبِقُكُم الَيها وَلا انهاكُم عَن مَعصِيَةٍ الَّا اتَناهى قَبلَكُم عَنها . » [١] ( اى مردم ، سوگند به خدا ، من شما را بهيچ اطاعتى تحريك نمى كنم ، مگر اين كه خودم در آن اطاعت به همهء شما سبقت مى گيرم و شما را از هيچ معصيتى نهى نمى كنم ، مگر اين كه خودم پيش از شما از ارتكاب آن گناه امتناع مى ورزم ) .
من خود را عضوى از كاروان رو به كمال شما انسانها مى دانم من هرگز خود را از ميدان تكاپوى حيات كه همگى در آن شركت داريم كنار نمى كشم . من عضوى از كاروانيان رهرو آن مقصد والا هستم كه در گذرگاه

[١] ط - ١٧٣ ج ٢ ص ١٠٩ .