الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٧٧ - دعاى چهل و نهم از دعاهاى امام عليه السلام است در(درخواست) دور ساختن مكر و فريب دشمنان

چون از تو (نعمتى) درخواست شده بخشيده‌اى، و درخواست نشده، ببخشش آغاز نموده‌اى، و احسانت طلبيده شده اندك نداده‌اى، و تو- اى مولى و آقاى من- امتناع نموده و نميخواهى جز احسان و اكرام و نيكى كردن و نعمت بخشيدن را، و من امتناع كرده و نميخواهم مگر افكندن خود را بى‌تأمل و انديشه در محرماتت، و تجاوز از حدود و احكامت، و غفلت و بيخبرى از تهديدت، پس تو را است سپاس- اى خداى من- توانائى كه مغلوب نميشود، و مهلت دهنده‌اى كه شتاب نميكند-] [١٥ اين جاى كسى است كه بفراوانى نعمتها (ى از جانب تو) اقرار نموده، و آنها را بتقصير و كوتاهى (در شكر و سپاس) برابر گردانيده، و در باره خود بتضييع و تباه ساختن (پيروى نكردن از اوامر و نواهى تو) گواهى داده-] [١٦ بار خدايا پس من بوسيله منزلت بلند پايه محمد (صلى الله عليه و آله) و مقام گرامى على (عليه السلام) بسوى تو تقرب ميطلبم، و بسبب آنان بدرگاهت رو ميآورم كه مرا از شر و بدى آنچه از شر آن پناه ميطلبند پناه دهى، زيرا پناه دادن تو مرا در برابر توانگريت بر تو دشوار نيست، و تو را در برابر توانائيت برنج نميافكند، و تو بر هر چيز توانائى-] [١٧ پس- اى خداى من- از رحمت و مهربانى و هميشگى توفيق و راهنمائى خود بمن ببخش آنچه كه آن را نردبان قرار دهم كه بوسيله آن بسوى خوشنوديت بالا روم (آن را بدست آورم) و از عقاب و كيفرت ايمن گردم، اى مهربانترين مهربانان.-]