الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٠٣ - دعاى سيزدهم از دعاهاى امام عليه السلام است در درخواست حاجتها از خداى تعالى

[١٨ پس (در اين حال) اى خداى من از روى رغبت و دوستى قصد تو نمودم (بدرگاه تو رو آوردم) و با اعتماد بتو اميدم را بسوى تو آوردم-] [١٩ و دانستم بسيار آنچه از تو بخواهم در برابر توانگرى تو كم است، و بزرگ آنچه از تو خواهش نمايم در برابر فراخى رحمت تو كوچك است، و جود و بخشش تو از درخواست كسى تنگ نميگردد، و دست (قدرت) تو در بخششها از هر دستى بر تر است-] [٢٠ بار خدايا پس بر محمّد و آل او درود فرست، و با كرم و جود خود با من بتفضّل و احسان رفتار فرما، و با عدل و دادگريت با من باستحقاق و سزاوار بودن رفتار مكن كه (مقتضاى عدل سزاوار نوميدى است، و) من اوّل روآورنده‌اى نيستم كه بتو رو آورده و با اينكه سزاوار منع است باو بخشش نموده‌اى، و نه اوّل خواستارى كه از تو درخواست كرده و با اينكه سزاوار نوميدى است باو احسان كرده‌اى-] [٢١ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و دعاى مرا بر آورنده و بآوازم نزديك و بزاريم مهربان و بصداى شنوا باش-]