الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٠٢ - دعاى سيزدهم از دعاهاى امام عليه السلام است در درخواست حاجتها از خداى تعالى

تو بطلبد، و بر طرف كردن احتياج را از خويش بوسيله تو بخواهد حاجت خود را در جايگاهش خواسته، و براى رسيدن بمطلب خويشتن از راهش در آمده است-] [١٤ و هر كه براى حاجت خود بيكى از آفريدگانت رو آورد يا جز تو را سبب بر آمدن آن حاجت قرار دهد بنوميدى گرائيده، و سزاوار نيافتن احسان از تو گرديده است-] [١٥ بار خدايا و مرا بسوى تو حاجتى است كه طاقت و توانائيم بآن نميرسد، و چاره جوئيها و زرنگيهايم در برابر آن بجائى نرسيده است، و نفس من برون آن حاجت را پيش كسيكه حاجتهايش را نزد تو ميآورد و درخواسته‌هايش از تو بى‌نياز نيست در نظرم جلوه داده است (تا روا شدن را از او بخواهم) و آنچه نفس جلوه داده لغزشى است از لغزشهاى خطاكاران، و بسر در آمدنى از بسر در آمدن‌هاى (گناهى از گناهان) گناهكاران است-] [١٦ با آگاهانيدن تو مرا از غفلت و فراموشى خويشتن آگاه شدم، و با توفيق تو از لغزشم برخاستم، و با راهنمائى تو از بسر در آمدنم (در گناه) برگرديدم-] [١٧ و گفتم: منزّه است پروردگار من (شگفتا) چگونه نيازمندى از نيازمندى درخواست مينمايد؟ و كجا فقير و درويشى (در گرفتاريها) بفقيرى (مانند خود) رو ميآورد؟-]