الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٥٥ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

براى بندگيت، و تنها بودنم بشب برخاستن براى (مناجات با) تو، و چشم پوشيم از جز تو بانس و خو گرفتنم با تو، و درخواست نمودن خواسته‌هايم بدرگاه تو، و پى در پى درخواست نمودنم از تو در آزاد ساختنم از آتشت و زنهار دادنم از كيفرت (دوزخ) كه در آنست اهل و سزاوار آن-] [١٢٤ و مرا تا مدت و پاره‌اى از زمان (هنگام مرگ) در طغيان و سركشيم (در معاصى) سرگردان و در گرداب نادانيم غافل و بيخبر وا مگذار (اشاره بقول خداى تعالى «س ٧ ى ١٨٦»: مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلا هادِيَ لَهُ وَ يَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ‌ يعنى كسانى را كه خدا گمراه سازد «رحمت خود را از آنها باز دارد» راهنمائى براى ايشان نيست و آنان را در طغيان و سركشى واگزارد تا حيران و سرگردان شوند. «س ٢٣ ى ٥٤»: فَذَرْهُمْ في‌ غَمْرَتِهِمْ حَتَّى حينٍ يعنى پس «اى رسول ما» ايشان را در گرداب نادانيشان واگزار تا هنگام مرگ «يا روز قيامت») و مرا (بر اثر ناپسنديها) پند براى كسى كه نپذيرد، و عبرت براى كسيكه عبرت گيرد، و سبب گمراهى براى كسيكه (بمن) نظر افكند قرار مده، و با من مكر مكن (مرا بر اثر فريبى كه داده‌ام كيفر منما) در ميان كسانيكه با آنها مكر ميكنى، و ديگرى را بجاى من مگزين (كه از او راضى و خوشنود باشى و مرا از درگاهت برانى) و نامم را تغيير مده (دوزخى مگردان) و تنم را (در دنيا بآفت و درد و در آخرت بعذاب و كيفر) تبديل مفرما، و مرا مضحكه و سبب خنده آفريدگانت و مسخره خود (خوار و پست در درگاهت) و جز پيرو خوشنوديت و جز بكيفر رساندن (دشمنانت) براى تو خدمتگزار مگردان-] [١٢٥ و از لذت و خوشى گذشتت، و شيرينى مهربانى و آسودگى و روزيت،