الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٤٥ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

[٨٦ تو را قسم ميدهم بحقّ (بمقام و منزلت) كسى (خاتم الأنبياء، صلّى اللّه عليه و آله) كه او را از آفريدگانت بر گزيده‌اى، و بحقّ كسيكه او را براى خود پسنديده‌اى، بحقّ كسيكه او را از آنچه آفريده‌اى اختيار كرده‌اى، و كسيكه او را براى كار خود (بيان احكام تا روز قيامت) انتخاب نموده‌اى، بحقّ كسى كه طاعت و فرمانبرى از او را بطاعت از خود پيوسته‌اى، و كسيكه نافرمانى از او را مانند نافرمانى از خود گردانيده‌اى، بحقّ كسيكه دوستى او را بدوستى خود مقرون نموده‌اى، و كسيكه دشمنيش را بدشمنى خويش جمع كرده‌اى، مرا در اين روزم بپوشان بآنچه (رحمت و عفو خود كه) ميپوشانى بآن كسى را كه با حال بيزارى از گناه بسوى تو زارى نمايد، و با توبه و بازگشت از نافرمانى بدرخواست آمرزش از تو پناه آورد-] [٨٧ و مرا سرپرستى فرما بآنچه (بتوفيق و جورى اسباب كار براى عبادت و بندگى كه) بآن سرپرستى ميفرمائى كسانى را كه تو را طاعت و فرمانبرى نموده و نزد تو داراى قرب و منزلت هستند-] [٨٨ و تو خود بتنهائى بمن احسان و نيكى كن بآنچه (هدايت و راهنمائى كه) بآن احسان نمودى كسى را كه بعهد و پيمان تو وفا كرده (بتو ايمان آورده) و خود را در باره (طاعت از) تو برنج انداخته، و در بدست آوردن خوشنوديت خويشتن را بيشتر از توانائى كوشا گردانيده-]