الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٧١ - دعاى چهل و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام ختم(پس از خواندن همه) قرآن

درود فرست، و بوسيله قرآن فقر و بى‌چيزى ما را بنداشتن احتياج و نيازمندى اصلاح فرما، و گشايش زندگانى و بسيارى فراخى روزيها را بسوى ما روان گردان، و ما را از خوهاى نكوهيده و اخلاق پست دور نما، و از درّه گود كفر و چيزهائى كه نفاق و دو روئى را پيش آورد نگاهدار، تا در روز رستاخيز قرآن ما را بسوى خوشنودى و بهشت تو كشاننده، و در دنيا از خشم (دورى رحمت) تو و تجاوز و گذشتن از احكام تو باز دارنده، و براى آنچه در حكم تو است بحلال دانستن حلال آن و حرام شمردن حرام آن گواهى دهنده باشد-] [١٣ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و بوسيله قرآن هنگام (رسيدن) مرگ اندوه جان كندن و سختى ناله كردن و پى در پى بودن ناله‌هاى وقت جان كندن (يا پى در پى بودن غرغره‌ها و بشمار افتادن نفسهاى در وقت جان سپردن) را بر ما آسان فرما آنگاه كه جانها بچنبرهاى گردن رسد (گفته‌اند: از لطف و توفيق خداوند متعال است ببندگان كه فرشته مرگ را در گرفتن جانها امر فرموده از انگشت‌هاى پا شروع نمايد آنگاه تدريجا و كم كم ببالا آيد يا بسينه و گلو رسد براى اينكه بنده در اين مدّت بتواند از روى دل بخدا رو آورد و وصيّت و توبه نمايد پيش از آنكه عالم ديگر را بچشم ببيند و روحش از بدن بيرون شود كه از اين راه اميد به نيكوئى پايان كار او ميباشد) و گفته شود كيست افسونگر؟ (ياران و خويشان محتضر و مرگ رسيده گويند: كيست دعا خواند كه اين بيمار بهبودى يابد؟ يا كيست‌