الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٦٩ - دعاى چهل و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام ختم(پس از خواندن همه) قرآن

و بوسيله قرآن بار سنگين گناهان را از ما بيانداز، و خوهاى نيكوى نيكوكاران را بما ببخش، و ما را پيرو نشانه‌ها (راهها) ى كسانى بگردان كه در ساعات شب و بامداد و شام قرآن را براى تو بپا داشتند (در خواندن و عمل بآن كوشش مينمودند) تا بسبب پاك كردن (رفتار طبق اوامر و نواهى و سائر دستورهاى) آن ما را از هر چركى (گناهان) پاك نمائى (بيامرزى) و پيرو نشانه‌هاى كسانى گردانى كه بروشنائى (راهنمائى) قرآن روشنى (راه رستگارى) جستند، و آرزو (ى طول عمر و جمع مال و مانند آن) آنها را از كار (بندگى) باز نداشته كه بفريبها (جورو وا جورها) ى فريبش آنان را فرا گرفته تباه (بدبخت) گرداند-] [١٠ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و قرآن را براى ما در تاريكيهاى شب (كه در آن وحشت و ترس پيش آيد) مونس و آشنا، و از تباهكاريهاى شيطان (برانگيختن او انسان را بر آنچه سزاوار نيست) و از در دل گذراندن انديشه‌هاى بد حافظ و نگاهدارنده، و براى گامهاى ما از بردنشان ما را بسوى گناهان، باز دارنده، و براى زبانهامان از فرو رفتن در باطل و نادرستى (دروغ، بيهوده و بيجا سخن گفتن) بى آنكه از مرض و بيمارى باشد گنگ كننده، و براى انداممان از بجا آوردن گناهان منع كننده، و براى تأمّل و انديشه در عبرت و پند گرفتن (از گرفتاران باعمال و كردار خويش) كه غفلت و فراموشى ما آن را درهم پيچيده گشاينده گردان تا فهم و دانستن شگفتيها (علوم و مواعظ و حكم) و مثلها و داستانهاى منع كننده (از گناهان) آن را، كه كوههاى استوار با سختى آنها از زير بار