الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٧٠ - دعاى چهل و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام ختم(پس از خواندن همه) قرآن

رفتن آن ناتوانند، بدلهاى ما برسانى (اشاره بفرمايش خداى تعالى «س ٥٩ ى ٢١»: لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلى‌ جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَ تِلْكَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ‌ يعنى اگر اين قرآن را بر كوهى ميفرستاديم ميديدى كه كوه «با بزرگى و سختى» از ترس خدا فروتن و شكافته و از هم ريخته ميگشت، و اين مثلها را براى مردم ميزنيم اميدوار باش كه ايشان تفكّر و انديشه نمايند «در اين بيان توبيخ و سرزنش است بر سختدلى انسان و فروتنى نكردن او هنگام خواندن قرآن و انديشه نكردنش براى آنچه در آنست»)-] [١١ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و بوسيله قرآن خير و نيكى و آراستگى برون ما را ثابت و پا برجا گردان، و در دل گذراندن انديشه‌هاى بد را از سلامتى درونهاى ما باز دار، و چركى دلهامان (غفلت، نادانى، سختى و مانند آنها) و علاقه‌ها و وابستگى گناهانمان را بشوى (از ميان ببر) و كارهاى پراكنده شده ما را فراهم آور، و در جاى صف بستن و بيك رشته در آمدن در پيشگاهت (روز رستاخيز) تشنگى ما را در جاهاى بسيار گرم سيراب نما، و در روز ترس بزرگ (روز قيامت) هنگام زنده شدنمان ما را بجامه‌هاى امان و زنهار (از آتش دوزخ) بپوشان-] [١٢ بار خدايا بر محمّد و آل او