الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٦٨ - دعاى چهل و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام ختم(پس از خواندن همه) قرآن
در تاريكى جهل و نادانى دست مييابند) و بدرخشيدن روشنائى آن اقتدا ميكنند (از احكام و دستورهاى آن پيروى مينمايند) و از چراغ آن چراغ ميافروزند (بوسيله آن بحقائق و علوم پى ميبرند) و هدايت و رستگارى را در غير آن (بگمان اينكه حقّ و درست آنست) نميطلبند (زيرا طلب هدايت در غير قرآن كفر و گمراهى است، رسول خدا- صلّى اللّه عليه و آله- فرموده: كسيكه هدايت را در غير قرآن بطلبد خداوند او را گمراه گرداند)-] [٨ بار خدايا و همچنانكه بوسيله قرآن (كه بزرگترين معجزات است) محمّد (صلّى اللّه عليه و آله) را براى دلالت و راهنمائى بر (شناسائى و بىهمتائى) خويش نشانه برپا داشتى، و بآل او (اوصياء آن حضرت) راههاى رضا و خوشنودى بسوى خود را آشكار ساختى، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و قرآن را براى ما دستاويز رسيدن بگراميترين منزلهاى ارجمند قرار ده، و نردبانيكه براى رسيدن بجايگاه سلامت و بىگزند (بهشت) بر آن بالا رويم، و سببى كه بآن رهائى (از عذاب و كيفر) در عرصه و فراخى قيامت را پاداش يابيم، و وسيلهاى كه بآن بر نعمت فراوان سراى اقامت و ماندن (بهشت) در آئيم-] [٩ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست،