الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٦٢ - دعاى بيست و چهارم از دعاهاى امام عليه السلام است براى پدر و مادر خود عليهما السلام

و آنچه در كودكى از من محافظت نموده‌اند (رنجهائيكه برايم كشيده‌اند) براى آنها نگاهدار (پاداش رنجشان را عطاء فرما. اشاره باينكه چون فرزند نميتواند نيكى پدر و مادر را در باره خود پاداش دهد از اين رو پاداش ايشان را از خداوند متعال خواسته)-] [٨ بار خدايا و آزارى كه از من بايشان رسيده يا ناپسندى كه از من بآنان رخ داده يا حقّى كه براى آنها نزد من تباه گشته آن را سبب ريختن گناهان و بلندى درجات و مقامها و فزونى حسنات و نيكيهاشان قرار ده (توجيه اعتراف معصومين عليهم السّلام بگناهان و آمرزش خواستن از آنها در شرح دعاى دوازدهم گذشت) اى بر گرداننده بديها بچندين برابرش از خوبيها (اين جمله در آخر دعاى دوّم شرح داده شد)-] [٩ بار خدايا آنچه پدر و مادر در گفتار با من تعدّى نموده‌اند (سخنان ناروائى گفته‌اند) يا در كردار درباره من بيجا رفتار كرده‌اند (بشايستگى مرا تربيت و پرورش ننموده‌اند) يا حقّ مرا تباه ساخته‌اند يا از آنچه واجب است (وظيفه ايشان بوده كه آن را انجام دهند) درباره من كوتاهى كرده‌اند من آن را بآنان بخشيدم و آن را وسيله احسان بر ايشان گردانيدم، و از تو خواهانم كه وبال و گرفتارى آن را از ايشان بردارى (آنان را بگفتار و كردار بيجا و تضييع حقّ و انجام ندادن وظيفه درباره من بكيفر نرسانى) زيرا من درباره خود بايشان‌