ايضا خلف (بر وزن فلس) وصف است بمعنى جانشين بد و آخر مانده بد، مثل‌ فَخَلَفَ‌ مِنْ بَعْدِهِمْ‌ خَلْفٌ‌ وَرِثُوا الْكِتابَ يَأْخُذُونَ عَرَضَ هذَا الْأَدْنى‌ اعراف: ١٦٩ فَخَلَفَ‌ مِنْ بَعْدِهِمْ‌ خَلْفٌ‌ أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ‌ مريم: ٥٩ ابن اثير در نهايه ميگويد: خلف بتحريك و سكون هر كسى است كه پس از رفتن ديگرى در آيد ليكن بفتح اوّل و دوّم در جانشين خوب و بفتح اوّل و سكون دوّم در جانشين بد بكار ميرود گويند خَلَف صدقٍ و خَلَفُ سَوْءٍ قول طبرسى و راغب نظير قول نهايه ميباشد.

خُلْف: (بر وزن قفل) بمعنى مخالفت در وعده و وفا نكردن بآن است و فعل آن همه از باب افعال بكار رفته مثل‌ إِنَّ اللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ وَ وَعَدْتُكُمْ‌ فَأَخْلَفْتُكُمْ‌ ابراهيم: ٢٢ و نحو فَلا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ‌ مُخْلِفَ‌ وَعْدِهِ رُسُلَهُ ... ابراهيم: ٤٧.

خِلْفة: بكسر اوّل و سكون ثانى در جائى گفته ميشود كه يكى از پى ديگرى در آيد (مفردات) مثل‌ وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ خِلْفَةً لِمَنْ أَرادَ أَنْ يَذَّكَّرَ أَوْ أَرادَ شُكُوراً فرقان: ٦٢ او كسى است كه شب و روز را در پى هم قرار داده براى كسيكه متذكّر باشد يا شكر گذارد در اقرب گويد: اسم‌