باستثناى شش مورد فوق، كلمه حكيم ٩١ بار وصف خداوند متعال آمده است مثل‌ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ‌ الْحَكِيمُ‌ بقره: ٣٢- لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ‌ آل عمران:

٦- وَ اللَّهُ عَلِيمٌ‌ حَكِيمٌ‌ نساء:

٢٦.

محكم: هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ‌ مُحْكَماتٌ‌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ‌ آل عمران: ٧ از مقابله محكمات با متشابهات بدست ميايد: محكمات آياتى است كه در آنها تشابه نيست بلكه يك صورت دارند و معناى آنها روشن و واضح است. براى تفصيل بيشتر به «امّ» رجوع شود.

فَإِذا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ مُحْكَمَةٌ وَ ذُكِرَ فِيهَا الْقِتالُ رَأَيْتَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ ... محمد: ٢٠ ظاهرا مراد از سوره محكمه آنست كه دستورهاى آن كاملا روشن و واضح الدلالة باشد و جنگ را بدون شبهه توصيه كند.

حِلف: (بكسر اوّل و فتح آن) سوگند. ذلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمانِكُمْ إِذا حَلَفْتُمْ‌ ... مائده: ٨٩ آنست كفّاره سوگندهاى شما چون سوگند خورديد و شكستيد.

در اقرب و مفردات گويد:

حلف سوگندى است كه با آن پيمان گرفته ميشود سپس در هر سوگند بكار ميرود.

وَ لا تُطِعْ كُلَ‌ حَلَّافٍ‌ مَهِينٍ‌ قلم: ١٠ حلّاف كسى است كه زياد قسم ميخورد.

سوگند خوردن از نظر اسلام خوب نيست و سوگند دروغ حرام و سوگند راست مكروه است مگر آنكه احقاق حق بسته بآن باشد و حتى وارد است كه شخص در صورت امكان خسارت را قبول كند و سوگند نخورد و اگر كسى سوگندى خورد و آنرا شكست بايد كفّاره بدهد و