قاموس قرآن - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٢٤

اصل خباء بمعنى پرده‌اى است كه با آن چيزى را مى‌پوشانند.

در نهج خطبه ١٩٦ در وصف قرآن فرموده:

«وَ سِرَاجاً لَا يَخْبُو تَوَقُّدُهُ».

چراغيكه نورش فرو نمى‌نشيند.

احتمال دارد مراد از آيه شريفه آن باشد كه: شعله آتش آخرت هرگز فرو نمينشيند و احتمال دارد كه كاسته ميشود ولى خدا ناقص آنرا جبران و بلكه اضافه ميكند.

اين كلمه فقط يكبار در كلام اللَّه آمده است.

ختر: غدر. حيله (نهايه) در مجمع و اقرب بدترين حيله گفته است.

وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلَّا كُلُ‌ خَتَّارٍ كَفُورٍ لقمان: ٣٢ آيات ما را تكذيب نميكند مگر هر عهد شكن كفران پيشه، ظاهرا مراد حيله در عهد شكنى است.

در حديث آمده:

«مَا خَتَرَ قَوْمٌ بِالْعَهْدِ إِلَّا سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْعَدُوَّ».

(نهايه) هيچ مردمى پيمان شكنى نكردند مگر آنكه خدا دشمن را بر آنها مسلّط كرد.

اين كلمه تنها يكدفعه در قرآن آمده است.

ختم: مهر زدن. گاهى بنفسه متعدى ميشود و گاهى به «على» (اقرب) وَ أَضَلَّهُ اللَّهُ عَلى‌ عِلْمٍ وَ خَتَمَ‌ عَلى‌ سَمْعِهِ وَ قَلْبِهِ‌ جاثيه: ٢٣ در آيه ديگرى بجاى ختم، طبع آمده است‌ أُولئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ وَ سَمْعِهِمْ وَ أَبْصارِهِمْ‌ نحل: ١٠٨ كَذلِكَ نَطْبَعُ عَلى‌ قُلُوبِ الْمُعْتَدِينَ‌ يونس: ٧٤.

خَتَمَ‌ اللَّهُ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ وَ عَلى‌ سَمْعِهِمْ وَ عَلى‌ أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ‌ بقره: ٧ ظنّ قوى آنست كه‌ «غِشاوَةٌ» مبتداى مؤخّر و «عَلى‌ سَمْعِهِمْ» خبر مقدّم و «عَلى‌ أَبْصارِهِمْ» معطوف بر «عَلى‌ سَمْعِهِمْ» باشد. معنى آيه اين ميشود: خدا بدلهاى آنها مهر زده و بر گوش‌ها و چشمهاى آنان پرده بخصوصى هست و آنها راست عذاب بزرگ.